🦣 Jak Wygląda Rozmowa Z Psychologiem

Czy tak wygląda towja rozmowa? 2012-01-17 11:18:10; Jak wyglądała twoja pierwsza rozmowa z psychologiem? 2017-12-02 01:36:58; Czy rozmowa z psychologiem jest przeprowadzana przy rodzicu? 2011-06-23 17:57:44; Dlaczego chorym na depresje wystarczy tylko rozmowa z psychologiem? 2012-03-16 07:26:13; Na czym polega rozmowa z psychologiem? 2013-06 Dlaczego tam nie pojedziecie i nie porobicie zdjęć. Budynek nie tak dawno przeszedł gruntowny remont, a teraz wygląda jak wygląda. Okna dechami pozabijane, bo ci co tam mieszkają nie tylko nie dbają ale sami dewastują. Zejdź, czy raczej zejdźcie na ziemię z waszymi pomysłami na kampanię. Wychowanie jest jednym z najważniejszych procesów, których celem jest przygotowanie dziecka do dorosłego życia. W dzisiejszych czasach, inaczej niż to było kiedyś, placówki oświatowe nie są miejscem, gdzie jedynie wpaja się obowiązujące normy, ale też tworzy się w nich warunki do wszechstronnego rozwoju. Nad całością tego procesu powinien czuwać psycholog Jak radzić sobie ze stresem podczas dokonywania wyborów dotyczących pieniędzy? Dlaczego jest nam trudno zacząć oszczędzać? Co sprawia, że uznajemy usługę finansową za wiarygodną? Ciśnienie związane z tym, żeby jak najlepiej napisać tę maturę to jest coś normalnego, ale nie jest to sprawa życia i śmierci. Po drugie, jeżeli nie wiesz w jakim kierunku iść i co chcesz w życiu robić, to przede wszystkim zastanów się, co sprawia Ci w życiu przyjemność i co lubisz robić. Otwieramy się na nowo Rozmawiałam z psychologiem Agnieszka Bugaj Czy uczucie lęku , strachu jest tożsame? Agnieszka podzieliła się ze mną wiedzą jak Ostatecznie wyłoniła się perspektywa rozpadu związku. Celem terapii małżeńskiej może być także wsparcie we wspólnym wychowywaniu dzieci. Z tego artykułu dowiesz się, kiedy terapia małżeńska okaże się przydatna, a także jak wygląda i jak się do niej przygotować. Terapia małżeńska – kiedy należy z niej skorzystać? Przygotowując się do rozmowy kwalifikacyjnej do straży pożarnej, należy skupić się zarówno na spotkaniu z komisją, jak i teście sprawnościowym. Zgodnie z najnowszymi przepisami etap ten składa się z: próby wydolnościowej (tak zwany beep test ). Przed tą częścią warto zatem regularnie ćwiczyć, aby uzyskać jak najlepsze wyniki. Podczas rozmowy poruszałyśmy tematy związane z różnymi formami przemocy wobec dzieci: od tych, które są napiętnowane społecznie, a ich skutki są szeroko publikowane i potępiane w mediach (tj. ciężkie pobicia dzieci), poprzez takie formy, które są często niezauważalne (jak przemoc emocjonalna wobec dziecka), do takich, które Jak wygląda rozmowa z psychologiem ? 2015-01-13 20:12:52 Jak wygląda rozmowa kwalifikacyjna o pracę sezonową w barze, jakie są zarobki? 2016-04-26 09:18:18 Jak wygląda rozmowa z psychologiem od uzależnień? Pierwsza terapia uzależnień, zwłaszcza od alkoholu, budzi w wielu osobach niepokój. Wynika to przede wszystkim z konieczności otwarcia się przed terapeutą, podzielenia się swoimi problemami, a także walki z własnymi emocjami i intymnymi szczegółami ze swojego życia. Rozmowa z Katarzyną Konczelską, psychologiem 13 listopada 2017 O pomocy psychologicznej po stracie dziecka, korzyściach ze spotkania ze specjalistą i problemach, z jakimi borykają się rodzice (i nie tylko…) w tej trudnej sytuacji rozmawiamy z Katarzyną Konczelską – psychologiem, mediatorem, doktorantką na SWPS Uniwersytecie HaRj2e. Diagnoza psychologicznaw Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej Diagnoza psychologiczna to proces, którego celem jest wyjaśnienie przyczyn trudności w uczeniu się lub w zachowaniu. Potocznie często nazywa się ją badaniem. Nie ma jednak nic wspólnego z wizytą u lekarza. W czasie spotkania z psychologiem dziecko lub nastolatek wykonuje szereg zadań, których celem jest określenie potencjałów i deficytów. Psycholodzy w swojej pracy stosują wystandaryzowane testy psychologiczne. Dzięki temu możliwe jest porównanie wyników uzyskanych przez klienta poradni z normami wiekowymi. Ogólny przebieg i cel diagnozy psychologicznej. Jednym z głównych zadań poradni jest diagnoza dzieci i młodzieży. Diagnozą w poradni zajmuje się psycholog, którego badania uzupełniane są w miarę potrzeb badaniami innych specjalistów np. logopedy, pedagoga, doradcy zawodowego. Psycholodzy korzystają też z informacji o stanie zdrowia dziecka (na podstawie złożonych przez rodziców zaświadczeń lekarskich). Na badanie zgłaszane są dzieci i młodzież przez rodziców lub prawnych opiekunów. Proces diagnozowania i jego wynik ma charakter wieloaspektowy. Każdy zgłoszony problem ma swoją specyfikę, która wpływa na dobór czynności diagnostycznych. Dlatego stosuje się różnorodne metody i techniki badawcze. Podstawową formą jest wywiad (dostarcza on wiadomości o najwcześniejszych latach życia), rozmowa, obserwacja oraz testy psychologiczne. W procesie diagnozowania używane są wystandaryzowane, rzetelne, trafne i wiarygodne testy. Służą one do oceny rozwoju intelektualnego, poznawczego, emocjonalnego, społecznego i językowego. Badanie psychologiczne ma na celu poznanie dziecka, jego możliwości rozwoju, zachowań, specyfiki trudności w funkcjonowaniu szkolnym, osobniczym, w relacjach rodzinnych, czy rówieśniczych. Przede wszystkim stanowi próbę wyjaśnienia mechanizmów psychologicznych i genezy zgłaszanych problemów. Trafna diagnoza jest podstawą do dalszych działań w stosunku do dziecka, jego rodziny, środowiska szkolnego i rówieśniczego. Działania te mają charakter: profilaktyczny, korekcyjny, terapeutyczny, psychoedukacyjny, wychowawczy. Uzyskane w procesie diagnozy informacje stanowią podstawę do udzielania porad dla rodziców na użytek wspierania indywidualnego rozwoju dziecka. Szczególne znaczenie ma diagnoza małych dzieci. W przypadku stwierdzenia różnych zaburzeń w ich rozwoju psychoruchowym istnieje możliwość wczesnego wspomagania i stymulowania np.: opóźnionego rozwoju mowy, sprawności manipulowania, deficytów uwagi, rozwoju ruchowego. Opieka psychologiczna nad małym dzieckiem pełni ważną rolę profilaktyczną, zapobiega niepowodzeniom w nauce szkolnej. Wczesna diagnoza jest konieczna w przypadku dzieci niepełnosprawnych. Wcześniej podjęta interwencja hamuje pogłębianie się niepełnosprawności umysłowej, wspiera rodzin pokazując możliwości dalszego rozwoju i edukacji dziecka. Kiedy udać się z małym dzieckiem do psychologa? Każda sprawa, która niepokoi rodzica wymaga konsultacji. Psycholog zajmuje się różnymi sytuacjami, które budzą wątpliwości rodziców. Warto umówić się chociażby na jedno spotkanie i wspólnie z psychologiem dziecięcym odpowiedzieć na pytanie, czy niepokój jest zasadny, niż narażać się na negatywne konsekwencje nierozwiązanego problemu. Warto zwłaszcza skonsultować się z psychologiem, gdy dziecko: znajduje się w tak zwanej grupie „ryzyka ciążowo –okołoporodowego” (istotne problemy w okresie ciąży lub okresie okołoporodowym), ma stwierdzone zaburzenia neurorozwojowe, zaburzenia napięcia mięśniowego wymagające rehabilitacji, ma wadę genetyczną lub inną poważną przewlekłą chorobę somatyczną, nie uzyskuje przewidzianych dla danego wieku osiągnięć rozwojowych, nie chce i nie potrafi bawić się zabawkami, unika całej grupy zabaw, bawi się bardzo krótko, ma problemy z nawiązaniem relacji społecznych, nie nawiązuje prób komunikacji z otoczeniem stosownych do wieku, wykazuje problemy pielęgnacyjne - trening czystości, zaburzenia rytmu spania, problemy z jedzeniem, wykazuje w sposób przewlekły nasilone reakcje złości, smutku, agresji, płaczu, lęku, nie potrafi radzić sobie z niepowodzeniami, funkcjonuje w swoim świecie i jest mało zainteresowane otoczeniem, doświadcza trudnej sytuacji np. rozwód rodziców, śmierć kogoś bliskiego, dużej ilości zmian, która przekracza jego możliwości adaptacyjne, demonstruje problemy wychowawcze w domu lub przedszkolu. Zachęcamy do spotkania z psychologiem również w każdej innej sytuacji, która budzi niepokój rodziców, aby upewnić się, że rozwój dziecka przebiega prawidłowo oraz poradzić się, jak twórczo stymulować jego rozwój. Jak przebiega wizyta u psychologa (z małym dzieckiem)? Spotkanie z psychologiem może mieć formę badania lub obserwacji mających na celu określenie, jak rozwija się dziecko. Podczas spotkania maluch poddawany jest różnym próbom i zadaniom, które w większości mają charakter zabawy lub pytań dostosowanych do jego wieku. Ocena aktualnego poziomu rozwoju psychoruchowego dziecka zwykle odbywa się przy udziale rodzica, który zna je najlepiej – psycholog kieruje do mamy lub taty wiele pytań o umiejętności, które maluch wykazuje w domu. Psycholog z pewnością zapyta, jaki jest cel wizyty, zbierze również wnikliwy wywiad, w którym zapyta o dotychczasowy rozwój i funkcjonowanie dziecka, a także o jego relacje z rówieśnikami i relacje rodzinne. W zależności od złożoności sprawy może zaproponować kilka spotkań. Diagnoza w poradni może być również rozszerzona o obserwację malucha w grupie rówieśniczej i naturalnych, znajomych dla niego warunkach. Wniesie to wiele cennych informacji i umożliwi udzielenie bardziej adekwatnej pomocy. Jeśli problem będzie tego wymagał, psycholog odeśle dziecko na konsultację do innego specjalisty np. pediatry, psychiatry, endokrynologa, neurologa, genetyka po to, aby wykluczyć inne choroby i zaburzenia. Może również polecić zapisanie dziecka na zajęcia terapeutyczne. Jak przygotować się do pierwszego spotkania? Warto, aby rodzice dobrze przygotowali się do tej wizyty – jeśli trzeba, spisali to, o czym chcą powiedzieć, tak aby nie pominąć podczas spotkania ważnych informacji. Z pewnością psycholog zapyta o kwestie dotyczące rozwoju dziecka – od poczęcia do chwili obecnej. Warto sobie przypomnieć, kiedy dziecko stawiało pierwsze kroki, a kiedy zaczęło mówić. Wśród tych pytań pojawią się także dotyczące stanu zdrowia – czy dziecko miało jakieś urazy? Czy było leczone w szpitalu? Czy choruje na coś przewlekle? Jeśli tak, jakie leki zażywa? Ideałem byłoby, gdyby na spotkaniu byli oboje rodzice – będą mogli się uzupełniać podczas zbierania wywiadu. W trakcie umawiania wizyty warto zapytać, czy na spotkaniu rodzice maja zjawić się sami czy z dzieckiem. Bardzo często zdarza się bowiem tak, że podczas pierwszego spotkania psycholog przeprowadza wywiad z rodzicami, ustala z nimi cele i metody pracy, a dopiero na kolejnym rozpoczyna bezpośrednią pracę z dzieckiem. Jeżeli rodzic ma przyjść na spotkanie razem z dzieckiem, warto pomyśleć o osobie towarzyszącej, która mogłaby zająć się dzieckiem podczas rozmowy rodziców z psychologiem. Dziecko w wieku przedszkolnym warto uprzedzić o planowanej wizycie i ogólnie przekazać, czego może się spodziewać. Efekty spotkania z psychologiem. W wyniku spotkania z psychologiem rodzic w zależności od potrzeb dziecka otrzymuje informacje o uzyskanych wynikach badania. W informacji jest mowa o dobrych stronach dziecka oraz o jego deficytach w rozwoju. W razie konieczności dziecko jest kierowane na konsultacje medyczne (do lekarzy specjalistów w zależności od problemu). Dzieci z obciążeniami okołoporodowymi i nietypowym zachowaniem mogą być kierowane do neurologa dziecięcego, a nadpobudliwe psychoruchowo, agresywne i z problemami z zachowaniem mogą być kierowane do psychiatry dziecięcego. Dzieci mogą również mieć zaleconą terapię psychologiczną. Systematyczne spotkania z psychologiem mogą pomóc dziecku przezwyciężyć nurtujące je problemy lub problem. Dla dziecka psycholog to terapeuta leczący zranienia psychiczne i odblokowujący jego ograniczenia. Psycholog nie przepisuje recept na leki, ale może zalecić wprowadzenie zmian dotyczących żywienia dziecka lub poprosić o uzupełnienie diety dziecka o preparaty wspomagające pracę umysłu. Jeżeli rodzina dziecka przeżywa kryzys również rodzic mogą liczyć na pomoc psychologa w poradni. Czasami okazuje się, że problem dziecka jest problemem rodzica. A sposobem uzdrowienia trudnej sytuacji jest dokonanie zmian przez samego rodzica / opiekuna. W czasie rozmowy z rodzicem, pomaga się mu dostrzec problem i go rozwiązać. Jeżeli dziecko ma trudności wychowawcze, rodzic lub osoby pracujące z dzieckiem otrzymają wskazówki do pracy z nim. Psycholog nie wychowa dziecka za rodzica, tylko wskaże kierunek działania. Może zaprosić rodzica na spotkania dla rodziców. Spotkanie z psychologiem nie jest przesłuchaniem, lecz serdeczną rozmową, będącą wspólnym poszukiwaniem przyczyn kłopotów i wspólnym określaniem pomysłów i sposobów skutecznych ich rozwiązań. Czasami na spotkaniu z psychologiem rodzic ma okazję dostrzec odmienne, zaskakujące zachowanie swojego dziecka. Rodzic może poznać nowe formy zabaw, nauczyć się innego podejścia do dziecka. Psycholog jest dla rodzica i nauczyciela doradcą czy konsultantem. To osoba korygująca postawy rodziców i wspierająca ich w pełnieniu wychowawczej roli. Jest też edukatorem, który poszerza wiedzę rodziców o rozwoju ich dziecka, pomaga im w dotarciu do potrzebnej pomocy. Psycholog przede wszystkim rozmawia i służy dobrą radą. Należy pamiętać, że psychologa obowiązuje zawodowy kodeks etyczny i musi on działać zgodnie z nim. Obowiązuje go dyskrecja, jest zobowiązany do zachowania tajemnicy zawodowej. W przypadku realnego zagrożenia zdrowia i życia osoby zgłaszającej się do niego, psycholog zobowiązany jest do podjęcia działań interwencyjnych. Opracowały: Elżbieta Wieliczko, Katarzyna Oleszkiewicz, Honorata Jamróz, Marta Mossakowska Zebrane przez: Danutę Hałasiewicz-Tokarską Indywidualne spotkanie z psychologiem, dla większości z nas jest nowym doświadczeniem, które wiąże się z lekiem i niepokojem. Pojawiają się wątpliwości i pytania jak sobie poradzić. Jednak jest to sytuacja nie do przewidzenia. Nie jesteśmy w stanie ułożyć sobie gotowego schematu przebiegu. Jednak pamiętajmy, że psycholog pracuje dla nas i na nasze zlecenie. Dodatkowo jest zobowiązany do zachowania całościowej tajemnicy ze spotkania. jego zadaniem jest niesienie pomocy. Warto wiedzieć także, że jest on przyzwyczajony do słuchania o problemach i na pewno już z nie jednym się spotkał. Dlatego nie musimy się niczym denerwować. Psycholog to pewnego rodzaju lekarz, który ma nam pomóc. Dlatego przed pierwszym spotkaniem powinniśmy się lekko przygotować. Przed spotkaniem musimy koniecznie się zastanowić nad tym co nas tak naprawdę dręczy. Przemyślmy co nam dokucza, jakie myśli nas bolą, z czym sobie nie radzimy, co nam przeszkadza. Zwróćmy także uwagę na to w jaki sposób okazujemy swoje emocje i uczucia środowisku zewnętrznemu. Pamiętajmy, że pierwsza wizyta zawsze jest tylko wstępem do dalszych spotkań. Pozwala na ogólne zapoznanie się z problemem i omówienia dalszego leczenia. Psycholog nie oczekuje od nas również konkretnych zachowań. Nowoczesne techniki psychoterapeutyczne. Profesjonalni i doświadczeni psycholodzy. Sprawdź naszą ofertę: psychoterapia Warszawa Mokotów Będzie słuchał o problemach jakie sprowadziły Ciebie do niego. Wszystko będzie sobie zapisywał, analizował. W celu uzupełnienia i dokładnego sprecyzowania może zadawać pytania, na które warto odpowiadać prawdą. Może spytać także o oczekiwania jakie mamy wobec niego, czego spodziewamy się po terapii, a także co chcemy osiągnąć. Pozwoli to na dobranie odpowiednich formy pomocy do klienta. Coraz więcej osób decyduje się na wizytę z dzieckiem u psychologa dziecięcego. Jak rozmawiać z psychologiem dziecięcym, jeżeli udajemy się na takie spotkanie po raz pierwszy? To pytanie, na które postaramy się odpowiedzieć w naszym artykule. Jest rzeczą całkowicie normalną, że zarówno rodzic jak i dziecko może odczuwać niepokój przed spotkaniem u specjalisty. Podczas lektury tekstu dowiecie się, o czym rozmawiać z psychologiem dziecięcym i jak mniej więcej wyglądać będzie wizyta. Spis treści: Psycholog dziecięcy – pierwsza wizyta Jak przygotować się do wizyty? O co może zapytać psycholog dziecięcy? Psycholog dziecięcy – pierwsza wizyta Pierwsza wizyta (każda następna również) u psychologa dziecięcego przebiega w miłej i przyjaznej atmosferze, ponieważ bardzo ważne jest, aby mały pacjent poczuł się bezpiecznie, a rodzic mógł dopytać o wszelkie szczegóły. Warto już wcześniej porozmawiać na ten temat z dzieckiem. Wyjaśnij, dlaczego tam się wybieracie i z jakiego powodu. Pamiętaj, by przekazywane informacje dostosować do wieku, w jakim znajduje się Twoje dziecko. Podczas pierwszego spotkania psycholog przeprowadzi rozmowę z rodzicem bez obecności dziecka, by omówić problemy, które się pojawiły oraz wstępnie ustalić dalszy plan działań. Wiele osób przed planowaną wizytą, zastanawia się, jak rozmawiać z psychologiem dziecięcym. Ważne, by rozmowa była szczera i otwarta, co znacznie ułatwi pracę psychologowi. Nie bój się również zadawać pytań, nawet jeżeli wydają Ci się banalne. Na kolejnych spotkaniach specjalista będzie rozmawiać z dzieckiem, by przekonać się, jak wygląda jego sytuacja emocjonalna oraz życiowa. Spotkań z dzieckiem planuje się około czterech, następnie specjalista spotyka się ponownie z rodzicami, aby zaplanować przebieg dalszej pracy oraz cele terapeutyczne. Bardzo ważne jest, by psycholog dziecięcy już od samego początku nawiązał dobrą relację z dzieckiem, dlatego takie spotkanie przebiega w przyjaznej i bezstresowej atmosferze. Psycholog rozmawia z małym pacjentem, ale również proponuje różne gry i zabawy czy rysowanie. Wszystko to dostosowane jest do etapu rozwojowego, w którym znajduje się dziecko, a także do jego charakteru i potrzeb. W ten sposób buduje swobodną i pełną zaufania atmosferę, która ma duże znaczenie w dalszym przebiegu pracy. W momencie, gdy dziecko poczuje się bezpiecznie, łatwiej będzie mu się otworzyć. Jak przygotować się do wizyty? O czym należy pomyśleć, zanim wybierzemy się na spotkanie z psychologiem dziecięcym? Pierwsza wizyta polega na zgromadzeniu informacji na temat dziecka – jego doświadczeń, przebytych chorób oraz otoczenia – rodziny, szkoły, dodatkowych zajęć, na które uczęszcza. Jak się do tego przygotować? Weź ze sobą opinie od poradni pedagogiczno-psychologicznych (jeśli posiadasz), poproś także o opinie od wychowawcy dziecka. Dobrze również sporządzić listę pytań oraz zagadnień, które planujesz poruszyć. Przekazując psychologowi niezbędne informacje, naświetlasz problem, co sprawi, że łatwiej będzie ustalić cel działania. Praca psychologa dziecięcego polega na współpracy zarówno z dzieckiem, jak i z rodzicem. Kompetentny specjalista z pewnością uczyni co w swojej mocy, by pomóc Twojemu podopiecznemu, jednak duże znaczenie ma również Twoje zaangażowanie i szczerość w rozmowach z psychologiem, nawet jeśli dotyczy to tematów trudnych i osobistych, jak np. konflikty w rodzinie. Specjalista nie będzie oceniać, a zgromadzoną wiedzę wykorzysta, by udzielić wsparcia Twojemu dziecku. O co może zapytać psycholog dziecięcy? Psycholog dziecięcy pyta o wiele rzeczy z różnych obszarów. Pamiętaj, że to osoba odpowiednio wykwalifikowana oraz posiadająca doświadczenie, dlatego staraj się szczerze i wyczerpująco odpowiadać na zadawane pytania, nawet jeżeli wydają się banalne, czy niepowiązane z tematem. Dzięki temu, specjaliście łatwiej będzie rozpoznać problem i rozpocząć działania. O co może Cię zapytać? O relacje dziecka z rówieśnikami, o to jak radzi sobie z nauką, stosunki rodzinne, przebyte choroby, o to czy już wcześniej był pacjentem poradni pedagogiczno-psychologicznej. Specjalista będzie chciał wiedzieć, jak wygląda sytuacja z Twojej perspektywy. Z jakiego powodu zdecydowałeś się na wizytę w poradni, co budzi Twój największy niepokój w zachowaniu dziecka, czy zdecydowały o tym jakieś szczególne zdarzenia. Pytania mogą także dotyczyć zmian w zachowaniu dziecka, jego postępów w szkole, a także zdrowia. Wybranie psychologa nie należy do łatwych kwestii. W końcu chodzi tu o jak najlepsze wsparcie Twojego dziecka w jego kłopotach. Na szczęście jest wielu kompetentnych psychologów dziecięcych, którzy wdrożą odpowiednie działania, by pomóc Twojemu podopiecznemu. Decyzja o skorzystaniu ze wsparcia specjalisty to dobry krok, gdy nie wiesz, jak pomóc swojemu dziecku. Świadczy to o tym, że jesteś odpowiedzialnym rodzicem i potrafisz poprosić o pomoc, gdy sytuacja przerasta Twoje umiejętności. Doświadczony zespół poradni psychologicznej Spokój w Głowie udziela wsparcia emocjonalnego dzieciom w trudnych sytuacjach. Każde spotkanie przebiega w przyjaznej atmosferze oraz z poszanowaniem dyskrecji. Jeżeli zauważyłeś, że Twój podopieczny mierzy się z trudnościami natury psychicznej, warto zgłosić się po profesjonalną pomoc. Pomagamy pacjentom z wielu miejscowości w województwie mazowieckim, także w formie online. Psycholog dziecięcy Warszawa Chcesz być na bieżąco z naszymi artykułami psychologicznymi? Polub nas na Facebooku, a na pewno nic Cię nie ominie! Udostępnij wpis na Facebooku, aby pomóc innym osobom! Wizyta u psychologa to dla wielu osób ostateczność, wiążąca się z poczuciem wstydu i bezradności. Przez to bardzo często zwleka się z szukaniem pomocy, próbując mierzyć się ze swoimi problemami samodzielnie. Przed wizytą u psychologa często hamuje również obawa przed tym, jak będzie ona wyglądać. Nie bój się i nie wstydź – to specjalista, który chce ci pomóc. Podpowiadamy, jak przygotować się do pierwszej wizyty i w jaki sposób prawdopodobnie ona przebiegnie. Jak wygląda wizyta u psychologa? Pierwsza wizyta u psychologa to dla wielu ludzi rzucenie się w nieznane. Obawy i wątpliwości co do tego, czy problem jest na tyle poważny, by ktoś się nim zajął, często powodują odwlekanie decyzji o spotkaniu w nieskończoność. Boimy się bycia niezrozumianymi, ocenionymi, być może nawet wyśmianymi. Te obawy są zupełnie normalne – w końcu, jakby nie patrzeć, psycholog to zupełnie obca osoba, przed którą mamy się otworzyć i opowiedzieć o nieraz bardzo intymnych kwestiach. Pamiętaj jednak, że psycholog to specjalista z wykształcenia i powołania, który każdego dnia spotyka się z różnymi przypadkami. Dla takiej osoby nie ma tematów tabu ani tematów nieistotnych. Ważne jest to, z czym przychodzisz. Sprawa, która jest dla ciebie ważna. Dlatego nie bój się oceny – nie jesteś ani pierwszą, ani ostatnią osobą, która ma podobny problem. Poza tym, psycholog nie jest od oceniania, o czym przekonasz się z każdą kolejną wizytą. Jeśli wybierasz się do psychologa po raz pierwszy, strach i niepewność są zupełnie normalne. Wiele osób obawia się również tego, że źle trafi. Po pierwszym „sparzeniu się” często nie podejmuje się już kolejnej próby udania się do specjalisty, zakładając, że wszyscy są tacy sami. Żeby uniknąć takiej sytuacji, warto przede wszystkim nastawić się na to, że twoim terapeutą nie zostanie pierwsza spotkana osoba. Czasem musisz pójść na konsultacje do dwóch lub trzech, by wybrać psychologa lub psycholożkę, która najbardziej ci odpowiada swoim podejście, temperamentem, czy nawet sposobem zadawania pytań. Musisz czuć się w jej towarzystwie maksymalnie swobodnie, ale przy tym mieć to poczucie, że to osoba, która zna się na tym co robi, jest merytoryczna i nie przekracza pewnych granic. Wiele ośrodków psychoterapii ma opcję konsultacji, w ramach której dobierany jest dla ciebie odpowiedni psychoterapeuta, niekoniecznie ten, z którym tę konsultację odbywasz. Podczas takiego spotkania opowiadasz o sobie, problemie, z którym przychodzisz oraz o swoich oczekiwaniach i dyspozycyjności. Na tej podstawie wyszukiwana jest dla ciebie najlepiej pasująca osoba. Nie pytaj jednak znajomych o rekomendację. Jest taka niepisana zasada, że nie wolno chodzić do terapeuty, który może kojarzyć jakiekolwiek osoby, lub fakty z twojego życia. Zamiast pytać o konkretne nazwiska, zrób rozeznanie wśród znajomych co do miejsca – bardzo możliwe, że ktoś z twojego otoczenia korzystał już z takiej formy pomocy i może polecić placówkę, którą uważa za godną zaufania. Możesz też poszukać opinii w sieci, przeczytać zarówno te dobre, jak i te negatywne. Zwracaj uwagę na to, czy psycholog, który cię interesuje, potrafi słuchać i zachować dystans. Choć wydaje się to oczywiste, to jednak nie każdy potrafi to robić. Zobacz także: Jak rozmawiać z psychologiem? Szczerze i otwarcie. To może być trudne, szczególnie wówczas, gdy z natury jesteś osobą nieśmiałą, małomówną i introwertyczną. Jak rozpocząć rozmowę z psychologiem? Najlepiej od przedstawienia siebie i ogólnego zarysu problemu. Nie próbuj niczego ubarwiać ani przedstawiać w fachowy sposób. Wyrzuć z siebie to, co myślisz – nawet, jeśli zabrzmi to (w twojej ocenie) chaotycznie i bez sensu. Psycholog to specjalista, który „wyłapie” z tego istotę problemu i odpowiednio pokieruje rozmową. To, co z kolei należy od ciebie, to podjęcie decyzji, jaki rodzaj psychoterapii wybierasz, w jakim nurcie. Więcej o tym przeczytasz zwykle na stronach ośrodków lub konkretnych psychologów lub psycholożek. Jak wygląda pierwsza wizyta u psychologa? Od czego zacząć? Pierwsza wizyta u psychologa jest zdecydowanie najtrudniejsza dla każdego pacjenta. To czas na poznanie się i zebranie wywiadu. Spodziewaj się więc pytań nie tylko o to, z jakim problemem przychodzisz, ale także o szczegóły z twojego obecnego życia. Psycholog będzie chciał dowiedzieć się więcej na temat twojej sytuacji – czy to rodzinnej, czy zawodowej, a także ważnych dla ciebie relacji. Wizyta u psychologa po raz pierwszy to konieczność otwarcia się i opowiedzenia jak najwięcej o sobie: swoim hobby, trybie życia, sposobie spędzania wolnego czasu, wykonywanym zawodzie, relacjach z przełożonymi, kolegami z pracy czy przyjaciółmi. To dość intymne pytania, dlatego jeśli boisz się wizyty – powiedz o tym szczerze na samym początku. Rozmowa z psychologiem musi być szczera. Jeśli będziesz zatajać fakty, nawet te, które wydają ci się nieistotne, działasz wyłącznie na swoją niekorzyść. Psycholog musi poznać ciebie i twoją sytuację jak najlepiej, by móc ci udzielić wsparcia. Wiele osób zastanawia się również nad tym, o czym rozmawiać z psychologiem i jak wygląda rozmowa z psychologiem. Nie układaj scenariuszy – po prostu przyjdź i powiedz o problemie, który cię nurtuje. Psycholog będzie wiedział, jak pokierować rozmową, dlatego musisz mu zaufać. Na koniec pierwszej wizyty powinniście wspólnie ustalić – jak często wymagane jest, byście się spotykali (raz w tygodniu, dwa razy w tygodniu), oraz na jak długo (godzinę czy więcej), a także czy nastawiacie się na terapię krótkoterminową, czy długoterminową. Wtedy też ustalacie cenę i konkretną datę wraz z godziną. Najczęściej to właśnie co tydzień o tej samej porze, bez przekładania i odwoływania, zobowiązujesz się pojawiać na wizycie. A i najważniejsze – wizyta u psychologa nie ma wiele wspólnego z tym, co widziałaś w amerykańskich filmach. Nie leżysz na kozetce i nie opowiadasz wyłącznie o swoim dzieciństwie. Jak przygotować się do wizyty u psychologa? Zastanawiasz się nad tym, w jaki sposób przygotować się do wizyty u psychologa? Nie musisz robić tak naprawdę nic poza tym, by nastawić się mentalnie na to, że trzeba będzie się otworzyć i powiedzieć o rzeczach, o których niekoniecznie chce się mówić. To bariera najtrudniejsza do złamania, dlatego tak istotne jest, by trafić do odpowiedniej osoby. W towarzystwie psychologa musisz czuć się swobodnie, pewnie i bezpiecznie. Jego rolą jest stworzenie przyjaznej atmosfery, która pozwoli ci się rozluźnić i wyciszyć. Pierwsze wrażenie jest najważniejsze. Jeśli odczujesz dystans, niepewność czy nawet niechęć do psychologa, dalsza relacja między wami jest raczej z góry skazana na porażkę. To osoba, której musisz w pełni zaufać, by opowiedzieć jej o intymnych szczegółach swojego życia. Pierwsza wizyta u psychologa – krok po kroku Przychodząc do psychologa, nie staraj się stawiać sobie autodiagnozy. Rolą specjalisty jest to, by na podstawie szczerych rozmów i pogłębionego wywiadu z tobą ustalić genezę problemu i pomóc znaleźć drogę do jego rozwiązania. Przez próbę samodzielnego zdiagnozowania się, często wpada się w pułapkę, z której trudno potem wyjść. Pamiętaj, że obowiązkiem psychologa jest dotrzymanie wszystkich zasad etyki lekarskiej, w tym zapewnienie każdemu pacjentowi poczucia anonimowości. Dlatego nie przygotowuj się, nie obawiaj się, na nic się nie nastawiaj. To nie jest żaden test, ani sprawdzian umiejętności. Po prostu przyjdź i się przedstaw. Psycholog będzie wiedział, w jaki sposób zainicjować rozmowę. Pierwszą wizytę można porównać (nieco na wyrost) do spowiedzi – to ty musisz się uzewnętrznić, a psycholog ci w tym umiejętnie pomoże i poprowadzi przez kolejne etapy. Ważne jednak jest na samym początku zorientowanie się, jaki rodzaj terapii wybierasz. Może być to taka, kiedy to wyłącznie ty musisz rozpocząć rozmowę. W innym wypadku przez godzinę możecie po prostu milczeć. Jak rozmawiać z psychologiem? Trudno przy pierwszym spotkaniu z obcą osobą poczuć się na tyle pewnie, by całkowicie się przed nią uzewnętrznić. Spróbuj jednak postawić wszystko na jedną kartę i podejść do niego jak do osoby, której możesz zaufać i której możesz się wygadać. Kiedy idziesz do dentysty, mówisz otwarcie i dokładnie: boli tu i tu, w sytuacji takiej i takiej. Psycholog również jest takim lekarzem – z tym, że zamiast ciała, leczy duszę. Jesteś przygnębiona od dłuższego czasu i czujesz, że nie masz na nic ochoty? To mogą być początki depresji – groźnej choroby, która, jeśli nie jest leczona, prowadzi do całkowitego wyniszczenia psychiki i utraty kontroli nad swoim życiem. W tym przypadku odwlekanie wizyty działa na twoją niekorzyść bardziej niż może się wydawać. Czujesz się niepewnie podczas wystąpień publicznych i boisz się oceny? Niezależnie od tego, jaki problem cię trapi, powiedz o nim wprost. Tylko w ten sposób możliwe będzie postawienie diagnozy i znalezienie rozwiązania. Jak zacząć rozmowę z psychologiem? Wizyta u psychologa to czas dla ciebie i twojej duszy. Zastanawiasz się, jak zacząć rozmowę z psychologiem? Nie musisz wcale, jeśli czujesz się niepewnie. Pole do działania pozostaw specjaliście. Psycholog to osoba, która każdego dnia obcuje z wieloma problemami i jest znawcą psychiki. Dlatego bardzo szybko wyłapie, z jakim typem osobowości ma do czynienia w twoim przypadku i w zależności od tego zacznie, a następnie poprowadzi rozmowę. O czym rozmawiać z psychologiem? O wszystkim, co sprawia ci jakikolwiek dyskomfort czy ból. Przed psychologiem nie ma tabu – mów szczerze i otwarcie nawet jeśli wydaje ci się, że to absurd i błahostka. Jeśli trafisz na dobrego specjalistę, będzie umiał dopasować się do ciebie w taki sposób, abyś czuła się maksymalnie komfortowo, bezpiecznie i spokojnie. Nie bój się ocen, stygmatyzowania czy wyśmiania. Mów o swoich odczuciach i objawach tak samo, jak przedstawiłabyś swój problem z bólem zęba, ręki czy głowy. W końcu przyszłaś tu przepracować swój problem. Psychoterapia krok po kroku, czyli jak wyglądają rozmowy i spotkania z psychologiem od pierwszej konsultacji, aż po zakończenie procesu psychoterapii. Przeczytaj ten artykuł, jeśli wahasz się przed nawiązaniem kontaktu z psychologiem. Psychoterapia krok po kroku. KROK 1: Pierwszy kontakt Rozmowa z psychoterapeutą w momentach trudnych czy kryzysowych jest jednym z najzdrowszych i najrozsądniejszych rozwiązań. Podstawą do kontaktu jest jednak rozpoznanie sytuacji jako takiej, w której profesjonalna pomoc będzie przydatna. Pierwszym krokiem będzie kontakt telefoniczny lub internetowy. Zachęcam do kontaktu telefonicznego. Pamiętaj, że on Cię do niczego nie zobowiązuje. Jeśli nie będę mogła w danej chwili odebrać, z pewnością później oddzwonię. Będziemy mogli krótko przedyskutować twoją sytuację, uciążliwość, z którą się zmagasz oraz, jeśli zechcesz, umówić się na wstępną konsultację. Alternatywną formą kontaktu jest mail, chociaż w tym wypadku na odpowiedź będzie trzeba poczekać (do 24 godzin w dni robocze). Dokładne dane kontaktowe w zakładce Kontakt. KROK 2: Konsultacje Pierwsze spotkanie ma charakter konsultacji, której celem jest pogłębione badanie twojej sytuacji i sprawdzenie czy terapia będzie dla ciebie korzystna. Usiądziemy i porozmawiamy o tym, co Cię trapi. Ja będę przede wszystkim uważnie słuchać oraz zadawać pytania, aby ocenić jakie są twoje potrzeby. Będę też ciekawa Twoich oczekiwań dotyczących tego spotkania oraz ewentualnej dalszej terapii. Jeśli konsultacja dotyczyć będzie spraw rodzinnych bądź partnerskich, najprawdopodobniej zaproszę na spotkanie wszystkie zainteresowane osoby. Wówczas zainteresowana będę tym, jak każdy z obecnych widzi problem i jakie są oczekiwania każdego z was. Zdarza się tak, że osoby przychodzące na pierwsze spotkanie nie do końca wiedzą, jaki jest ich problem i jakiej pomocy oczekują. W czasie tego spotkania wspólnie spróbujemy ustalić skąd się bierze dyskomfort obecny w Twoim życiu. Konsultacje to także okazja, by zadać pytania mnie i sprawdzić, czy jestem właściwą osobą dla Ciebie. Doskonale wiem, że zwłaszcza przy pierwszym takim kontakcie pojawia się mnóstwo pytań i wątpliwości. Nie obawiaj się nimi ze mną podzielić. W miarę możliwości chętnie odpowiem na wszystkie. Sama konsultacja również do niczego Cię nie zobowiązuje. Bywa że ktoś przychodzi zapytać „Czy to normalne, że…” , a w trakcie konsultacji odkrywa, iż martwił się zupełnie niepotrzebnie. W innym wypadku możemy się też umówić na wspólną pracę terapeutyczną, oczywiście pod warunkiem, że razem uznamy to za dobry pomysł. Zaproponuję ci wówczas regularne spotkania w z góry określonym powtarzalnym terminie. Może się też zdarzyć, że terapia u mnie nie będzie dla Ciebie wskazana. Wówczas, w wyniku takiej konsultacji zaproponuje Ci skorzystanie z innego rodzaju pomocy u innego specjalisty. Będzie to zawsze w twoim najlepszym interesie. Jedną z moich podstawowych zasad w pracy jest: Nie zostawiać w potrzebie nikogo, kto chce i potrzebuje psychologicznej pomocy. Konsultacje mogą objąć więcej niż jedno spotkanie (w praktyce od 1 do 3 spotkań). Jeśli potrzebujesz dowiedzieć się więcej o tym, jak wygląda to pierwsze spotkanie z psychologiem, to zapraszam do lektury tego artykułu. KROK 3: Regularne sesje terapeutyczne Rezultatem wcześniejszych konsultacji może być regularna psychoterapia, której cel został ustalony w trakcie poprzednich spotkań. Może się jednak zdarzyć, że praca nad jednym problemem, odkryje inny ważniejszy. Wówczas możliwa jest korekta czy doprecyzowanie umówionego wcześniej celu, jednak wszelkie tego typu zmiany najpierw wspólnie ustalamy. Zwykle nasza praca będzie przypominała rozmowę. Jeśli będziemy się spotykać w większym gronie (terapia par), wówczas szczególny nacisk będę kładła na to, aby każda z obecnych osób miała szansę się wypowiedzieć. Czasem mogą się pojawić swego rodzaju zadania domowe, chociaż nie będą one przeze mnie narzucane. Będą raczej podchwyceniem tego, co zostanie wniesione podczas spotkania. Jednym z moich założeń w pracy terapeutycznej jest bowiem uznawania klienta za eksperta od własnego życia. Ja tymczasem jestem ekspertem od umożliwiania pozytywnych zmian. Stąd tak silny nacisk, który kładę na naszą współpracę. W swojej pracy wykorzystuję szereg różnych technik terapeutycznych integrując wiedzę z różnych nurtów terapii. Część z nich sprowadza się do sposobu prowadzenia rozmowy lub zachęcaniu cię do skupienia się na jakimś konkretnym elemencie, który jest w danym momencie ważny. Część z nich wykracza poza zwyczajną rozmowę i może różnić nasze spotkanie od tego, jak możesz sobie wyobrażać terapię (np na podstawie obejrzanych filmów). Czasem proponuję różne ćwiczenia związane z ruchem, oddechem, zmianą pozycji ciała. Te interwencje wywodzące się z nurtu psychoterapii sensorymotorycznej wnoszą wiele do terapii, a pacjenci z zaskoczeniem zauważają zmiany. Posługuję się tymi metodami w szczególności zajmując się doświadczeniami traumatycznymi. To w znacznej mierze pomaga umysłowi “przetrawić” trudne doświadczenie i zostawić je jako część krajobrazu przeszłości. Czy w trakcie sesji zdarza się, że jako terapeuta dotykam pacjenta? Zwykłam witać się i żegnać z pacjentami poprzez podanie ręki i to jest jedyny dotyk, jakiego się możesz spodziewać. Chociaż od czasu wybuchu pandemii w 2020 r. wielu pacjentów z tej formy przywitania zrezygnowało i jest to coś, co szanuję. W moim gabinecie nic nie dzieje się wbrew woli pacjenta. W trakcie właściwej psychoterapii pojawiać się będą bardzo silne emocje. Jednym z zadań terapii jest ubieranie trudnych i bolesnych uczuć w słowa, przepracowywanie ich, aby móc się od nich uwolnić. Dzięki temu pojawia się przestrzeń dla uczuć przyjemnych i radosnych. Dawniej uważałam, że w tych krytycznych trudnych momentach należy wytrzymać do końca. Jednak obecnie mam na ten temat inne zdanie. Jeśli mamy na myśli przepracowanie urazowych doświadczeń, to nie oznacza, że należy się w nie ponownie do końca zanurzyć. Byłoby to raczej powtórzeniem traumy niż jej leczeniem. Owszem bolesne doświadczenia i uczucia wymagają opracowania po to, aby nie ciążyły nam wewnątrz na zawsze. Proponuję jednak stopniowe mierzenie się z nimi bez utraty gruntu pod nogami. Więcej na temat tego jak wygląda psychoterapia krok po kroku w przypadku leczenia traumy metodą sensorymotoryczną piszę tutaj. Szczególną techniką, którą mogę w niektórych sytuacjach zaproponować jest też genogram, czyli rodzaj rysunku drzewa geneologicznego rodziny, które obrazuje emocjonalne więzi w rodzinie. W praktyce rodzinne relacje często okazują się kluczowe dla zrozumienia problemów. Stąd propozycja wspólnego stworzenia genogramu może czasem pojawić się zarówno w terapii pary, jak i w pracy indywidualnej. Środkowa część terapii jest najtrudniejsza. Wymaga zaangażowania i zaufania. Wymaga też partnerstwa terapeuty oraz klienta we wspólnej pracy. To wewnątrz bezpiecznego wnętrza gabinetu możesz mówić wszystko i oczekiwać akceptacji. Jednocześnie moim zadaniem jako terapeuty jest stawiać wyzwania tym częściom twojej osobowości lub tym zachowaniom, które cię wstrzymują przed rozwojem i czerpaniem satysfakcji z życia. Chwilami może to być nieprzyjemne, dlatego ważne jest byś mówił o tym, co czujesz. Bolesne wspomnienia, frustracje czy uczucia, które będą się pojawiały są naturalnym elementem terapii. Mimo tego zawsze gdy poczujesz dyskomfort lub uznasz że nie jesteś gotowy, aby nad czymś pracować, koniecznie powinieneś to zasygnalizować. Proces terapeutyczny wymaga zaufania i obustronnego zaangażowania. Jeśli z jakiegoś powodu ktoś nie może pojawić się na spotkaniu, wówczas przejawem szacunku dla wspólnej pracy jest uprzedzenie o tym co najmniej dzień wcześniej. Cała praca w gabinecie terapeutycznym wraz z wszelkimi zapisami sesji pozostaje poufna. KROK 4: Zakończenie procesu psychoterapii Po pewnym czasie, możemy dojść do wniosku, że wspólnie odnieśliśmy sukces i twój cel został osiągnięty. Możesz kontynuować swoją życiową wędrówkę bez terapeuty. Kończenie terapii jest również swego rodzaju procesem, dlatego psychoterapia nie kończy się pojedynczym spotkaniem. Ustalimy wspólnie termin jej zakończenia. To będzie czas podsumowań, który może zostać poświęcony na sprawdzanie tego, na co się na wstępie umawialiśmy. Będziemy przyglądać się, czy odczuwasz zmianę jako zdrową, korzystną i trwałą. Często paradoksalnie wszelkie objawy w tym momencie się nasilają lecz jest to zwykle krótką przejściową reakcją na zakończenie kontaktu terapeutycznego. Dlatego też zamiast jednego spotkania, kończenie terapii obejmuje raczej cykl regularnych sesji, czasem odbywających się z mniejszą częstotliwością niż na początku. Powyżej opisałam jak wygląda psychoterapia krok po kroku w moim gabinecie. Zwracam na to uwagę, bo oczywiście różni terapeuci pracują w różnych nurtach i są różnymi ludźmi, a to ma ogromny wpływ zarówno na wybór technik, jak i sposób pracy.

jak wygląda rozmowa z psychologiem