🦖 Pies Podobny Do Bernardyna

Bernardyny mogą sprawiać wrażenie potulnych, jednak nie jest to rasa wyzbyta całkowicie agresji. Pies ten wykazuje chęć stróżowania, potrafi wyczuć zagrożenie i nie zawaha się bronić. Trzeba go wyszkolić, aby słuchał się właściciela. Tresurę należy zacząć jak najwcześniej. Jest to pies inteligentny i chętny do współpracy. 7.6K views, 53 likes, 3 loves, 39 comments, 481 shares, Facebook Watch Videos from Zwierzolandia: Beti - piękna sunia w typie bernardyna nadal czeka przy kracie. Na cud, na odmianę losu, na Beti - piękna sunia w typie bernardyna nadal czeka przy kracie. 💔 Na cud, na odmianę losu, na właściwego człowieka, który ją zabierze. Ta duża rasa prawdopodobnie waży od 70 do 190 funtów. Obie rasy rodzicielskie zostały wyhodowane jako zdeterminowani pracownicy. Ta głęboko zakorzeniona cecha z pewnością przeniesie się do tej mieszanki. Każdy właściciel Saint Bernese powinien zobowiązać się do zapewnienia odpowiednich rynków zbytu, aby ten motyw mógł działać. OPINIAK to wysokiej klasy katalog recenzji konsumentów na temat usług świadczonych przez firmy, a także opinie na temat jakości obsługi oraz klasy oferowanych produktów. Dodaj nowe hasło do słownika. Jeżeli znasz inne znaczenia pasujące do hasła „zdrobnienie od imienia Bernardyna” możesz je dodać za pomocą poniższego formularza. Pamiętaj, aby nowe definicje były krótkie i trafne. Każde nowe znaczenie przed dodaniem do naszego słownika na stałe zostanie zweryfikowane przez moderatorów. Niestety, jego agresywność jest bardzo duża, a także trudna do wykrycia. 7. Choroby serca rasy bernardynów. Do najczęstszych chorób bernardyna należą również choroby serca. Bardzo ważne jest, aby wziąć pod uwagę następujące wskaźniki, ponieważ mogą one wskazywać na problem pochodzący z serca psa: Kaszel. To co widzicie to suczka w typie bernardyna, która w upale leży przywiązana sznurem do budy. Nie reaguje na gwizdanie jak widać na filmie. Przyjechałam BEETHOVEN Nasz milanowski „prawie bernardyn” nosi imię Beethoven - bo jakże by inaczej :) Dla nas po prostu Becio. Trafił do schroniska w maju 2021 r. z ulic Milanówka. Był mocno wychudzony i Największy pies rasy bernardyn. wieki XIV XII v. Chr. v. Chr.-C., Freski Shryna przedstawiają duże wyciągi podobne do bernardyna z Grecji. Przez wiele wieków te duże płaszcze nadal pojawiały się w całej starożytnej Grecji. Trójmiasto‼️ ‼️ Czy komuś zaginął niedawno młody,krótkowłosy psiak podobny do owczarka niemieckiego??? Kolejne zgłoszenie . Pies w typie bernardyna, potwornie zaniedbany, niewidomy. Wywieziony i porzucony w okolicach Nasielska. Błąkał się obijając o Pies ten pochodzi z Berna w Szwajcarii i jest stosunkowo nową rasą w porównaniu do bernardyna. Region Berna znany jest z pięknych pastwisk na wzgórzach, gdzie znajduje się ponad 12.000 gospodarstw mlecznych. Bernaty pomagały swojemu właścicielowi, rolnikowi, pasać bydło, chronić gospodarstwo i ciągnąć ciężkie samochody pełne sera. UoKc4F. Bernardyn Bernardyn, czyli pies Św. Bernarda pochodzi ze Szwajcarii, a dokładnie z Przełęczy Św. Bernarda, która łączy Włochy i Szwajcarię. Rasa obecnie najlepiej spełnia się jako pies do towarzystwa i pies rodzinny. Dawniej użytkowane były jako psy pociągowe i ratownicze. Około XI wieku mnisi, a dokładnie Św. Bernard z Methonu, na Wielkiej Przełęczy, założył schronisko dla podróżnych. Pierwsze wzmianki o bernardynach pochodzą z XVII wieku. Nie do końca wiadomo jak w tamtejszym schronisku znalazły się bernardyny, jedna teoria głosi, że mogły dostać się tam jako prezent dla kanoników, inna że zostały przez nich udomowione. Najprawdopodobniej pochodzą od dogów tybetańskich. Szybko dostrzeżono ich wrodzony talent do tropienia i bernardyny zaczęto używać jako psy ratownicze. Początkowo towarzyszyły miejscowym przewodnikom w podróży przez góry. W późniejszym czasie, psy tej rasy, samodzielnie wyruszały na ratunek zagubionym wędrowcom. Ponoć w skład ekipy ratunkowej bernardynów wchodziły 4 psy. Podczas akcji ratunkowej 2 z nich kładły się obok poszkodowanego i ogrzewały go swoim ciałem, 1 lizał po twarzy, aby ocucić poszkodowanego, a ostatni wyruszał z powrotem, aby sprowadzić pomoc. Co ma bernardyn w beczułce? Psy te zawsze były wyposażane w baryłki z rumem przy obroży, aby pokrzepić poszkodowanego. Najsłynniejszym, z nich był pies Barry żyjący na początku XIX wieku, który uratował 40 osób, przez swoje 14 letnie życie. Zginął z rąk 41 osoby, którą chciał uratować. Na cześć jego zasług wzniesiono pomnik w Cimetière des Chiens, a w muzeum historii naturalnej w Bernie można oglądać jego ciało. Przez długi czas jego i imieniem nazywano po jednym szczenięciu z miotu. Pierwotne bernardyny były tylko w odmianie krótkowłosej, która doskonale sprawdzała się w śnieżnych warunkach. Po skrzyżowani bernardyna z nowofundlandem, powstała ras długowłosa, która znacznie mniej nadawała się do surowych warunków alpejskich. Bernardyny to jeden z symboli narodowych Szwajcarii. W 2005 roku powstała fundacja Barry, zajmująca się hodowlą bernardynów. Każdego roku, w lipcu, w miejscowości Etroubles, w dolinie Aosty można podziwiać te wspaniałe psy, na wystawie im poświęconej. Bernardyny były podstawą do tworzenia innych ras, moskiewskiego psa stróżującego. Sama nazwa „bernardyn” jest używana od 1862 roku, wcześniej nazywano je: pies z Alp, pies Barry. Pierwszy wzorzec rasy powstał w 1887 roku. Bernardyn należy do grupy 2 według FCI, sekcja (molosy typu górskiego). Bernardyn opis rasyBernardyn charakterBernardyn pielęgnacjaBernardyn karmienieBernardyn chorobyMłodzieńcze zapalenie kościEntropium, Ektropium i oko romboidalneKruchość skóryRopno – urazowe zapalenie skóryKardiomiopatia rozstrzeniowaDysplazja stawu biodrowegoPrzerost pochwyNiedorozwój nerwu wzrokowegoSkręt żołądkaCzy warto zdecydować się na bernardyna? Bernardyn opis rasy Wysokość w kłębie: pies od 70 – 90 cm, suka od 65 – 80 cm, z przeciętną wagą 50 – 70 kg (rekordzista ważył ponad 130 kg). Głowa – mocna, duża i wyrazista, o szerokiej czaszce, dobrze zaznaczonej bruździe czołowej, wyraźnych łukach brwiowych, wyraźnym stopie, skóra na głowie luźna, pomarszczona lekko na czole, zmarszczki widoczne zwłaszcza, gdy pies jest czymś zainteresowany, Nos – czarny, szeroki o rozwartych nozdrzach, kufa szeroka, prosty grzbiet nosa z lekką bruzdą, Wargi – czarne, górna warga tworzy fafle, kąciki warg widoczne, Zgryz – nożycowy lub cęgowy, szczęki silne, Powieki – pigmentowane, najlepiej, kiedy są przylegające, ale niestety u bernardynów bardzo często zdarzają się wady powiek (entropium i ektropium), Oczy – ciemne odcienie brązu, średniej wielkości, średnio głęboko osadzone, Uszy – osadzone wysoko, szerokie, dobrze owłosione, opadające, Szyja – długa, mocna, z luźną skórą i podgardlem, Wyraźny kłąb, szeroki grzbiet, długi nieopadający zad, Klatka piersiowa – dość szeroka, ale nie beczkowata, o dobrze wysklepionych żebrach, Kończyny przednie – proste, równoległe, umiarkowanie szeroko ustawione, przylegające łokcie, łapy szerokie, duże, o dobrze wysklepionych palcach, Kończyny tylne – dobrze umięśnione, równolegle, wilcze pazury tolerowane, Ogon – szeroki u nasady, długi, mocny i ciężki, gdy pies pobudzony lekko się zakręca, Bernardyn opis rasy Bernardyny to duże, masywne psy, o mocnej budowie. Bernardyn porusza się harmonijnie, z dobrym wykrokiem, mocnym napędem kończyn tylnych. Bernardyn występuje w 2 odmianach: Krótkowłosej z podszerstkiem (Stockhaar). Odmiana ta charakteryzuje się bardzo obfitym podszerstkiem, włos okrywowy jest również gęsty, twardy i przylegający. Na udach włos tworzy niewielkie portki, ogon jest mocno porośnięty. Długowłosej. Obfity podszerstek. Włos okrywowy prosty, o średniej długości, lekko pofalowany za udach i zadzie, krótki na kufie i głowie. Na udach włos tworzy portki, na przednich kończynach pióra, ogon jest obficie owłosiony. Bernardyn maści Maścią podstawową jest maść biała z łatami rudo – brązowymi, lub płaszczem, który pokrywa grzbiet i boki, może być przerywany bielą. Maść z pręgowaniem na tle rudo brązowym, lub żółto brązowym, z ciemniejszymi odcieniami na głowie. Tolerowany jest nieznaczny czarny nalot na tułowiu. Jak wygląda bernardyn możesz również zobaczyć na poniższym filmie Bernardyn charakter Bernardyny to łagodne olbrzymy, są niezwykle przyjacielskie, kochają przebywać w towarzystwie człowieka. Nadają się do domu, gdzie są dzieci, potrafią wobec nich być bardzo opiekuńcze. Również są doskonałymi towarzyszami innych psów oraz kotów. To pies o zrównoważonej psychice, spokojny, ale z drugiej strony bardzo chętny do wszelakich zabaw, bez względu na wiek. Bardzo mocno przywiązuje się do swojej rodziny, jest typem domatora. Wykazują się wysoka inteligencja szkolenie psów nie sprawia większych problemów. Mają doskonały węch, warto zajmować im czas (zwłaszcza młodym psom) pracami węchowymi. Mimo swej wrodzonej łagodności, kiedy trzeba potrafią bronić swojego opiekuna. Wykazują się nieufnością wobec obcych, ale nie agresją. Doskonale sprawdzają się jako psy stróżujące. Bernardyn pielęgnacja Jak pielęgnować bernardyna? U bernardynów krótkowłosych pielęgnacja nie jest skomplikowana, wystarczy raz w tygodniu wyczesać psa. Używamy do tego twardych szczotek. Kąpiele choć dość trudne logistycznie, ze względu na gabaryty psa, wykonujemy w razie konieczności. Bernardyny długowłose natomiast, wymagają trochę więcej pracy. Włos ich, szczególnie w okolicy za uszami i na szyi ma skłonność do filcowania się i kołtunienia, dlatego tę okolicę należy szczotkować kilka razy w tygodniu. Do czesania również używamy szczotek z twardym włosiem, a także specjalnych zgrzebeł ułatwiających wyczesywanie kołtunów. Sierść rozczesujemy po uprzednim zwilżeniu jej, aby chronić włos przed uszkodzeniem. Kąpiele wykonujemy w razie konieczności, można myć zabrudzoną sierść zwilżoną szmatka z wodą. Po kąpieli z odpowiednim szamponem dla psa należy dokładnie wysuszyć bernardyna, aby się nie przeziębił. Ich sierść bardzo długo schnie sama. Bernardyny bardzo obficie linieją wiosna i jesienią, dlatego wtedy zabiegi pielęgnacyjne należy wykonywać znacznie częściej. Bernardyny mocno się ślinią, dlatego też, u psów wystawowych bardzo często stosowane są śliniaki, aby chronić sierść przed ciągłym moczeniem. Bernardyn karmienie Ten duży pies ma, jak się można domyślić, dość duży apetyt. Nie tylko musimy zadbać o ilość karmy, ale także o jej bardzo wysoką jakość. Szczególnie ważne jest to w okresie karmienia szczeniąt i psów dorastających. Bernardyny jak wszystkie rasy olbrzymie mają skłonność do skrętu żołądka, dlatego posiłki powinniśmy dzielić na 2 mniejsze porcje, a po posiłku zapewnić psu przynajmniej godzinny odpoczynek. U psów starszych, także u intensywnie rosnących warto stosować suplementy wspomagające regenerację chrząstki stawowej: chondroitynę, glukozaminę, kwas hialuronowy, hydrolizowany kolagen. Bernardyn choroby Bernardyn choroby Młodzieńcze zapalenie kości Młodzieńcze zapalenie kości dotyczy młodych psów w okresie intensywnego wzrostu. Jest to zaburzenie wzrostu kości długich. Przyczyny młodzieńczego zapalenia kości to: zaburzenia metaboliczne (nadmiar wapnia w diecie), skłonność genetyczna, zaburzenia endokrynologiczne, alergie, pasożyty, choroby autoimmunologiczne. Objawy występują u psów w wieku 6 – 18 miesięcy. Pojawia się tzw. „kulawizna wędrująca”, czyli kulawizna dotykająca różnych kończyn, raz jednej, raz drugiej. Podczas omacywania kończyn psy wykazują dużą bolesność, zwłaszcza przy omacywaniu trzonów kości. Czasem też może pojawić się gorączka. Rozpoznanie potwierdza się badaniem rtg. W tej jednostce chorobowej stosowane jest głównie leczenie objawowe. W atakach bólu zalecane jest podawanie środków przeciwbólowych i przeciwzapalnych. Warto również skorygować dietę, na taką o mniejszej zawartości wapnia. Choroba ustępuje wraz z zakończeniem wzrostu kości. Entropium, Ektropium i oko romboidalne Entropium to wwiniecie się dolnej powieki do wewnątrz. Na skutek tego rzęsy z powieki drażnią oko. Przez to może dochodzić do notorycznych zapaleń spojówek, owrzodzenia rogówki, a w konsekwencji prowadzić do poważnych schorzeń oczu. Ektropium jest to natomiast wywiniecie się powieki dolnej na zewnątrz. Stan ten powoduje niedomykanie się powiek i tym samym gałka oczna narażona jest na niekorzystne działanie czynników zewnętrznych (kurz, pył, wysuszenie), co może predysponować do dalszych chorób oczu. Oko romboidalne (diamond eye) – to połączenie obu wad powiek: entropium boczne powieki górnej i dolnej, oraz ektropium centralnego powieki dolnej. Wszystkie te wady koryguje się chirurgicznie. Kruchość skóry Kruchość skóry, czyli zespół Ehlersa – Danlosa to choroba genetyczna. Polega na zaburzeniu w budowie tkanki łącznej, na skutek tego zmniejszona jest wrażliwość skóry na rozciąganie. Skóra jest dużo bardziej elastyczna i podatna na urazy. Gojenie również jest upośledzone. Często zespołowi temu towarzyszą inne choroby: przepukliny, choroby oczu, choroby zębów i przyzębia. Brak skutecznego leczenia przyczynowego, leczy się tylko konsekwencje tego zespołu. Ropno – urazowe zapalenie skóry Ropno – urazowe zapalenie skóry, czyli tzw. „Hot spot„. Jest to miejscowe ropne zapalenie skóry, którego przyczynami mogą być: urazy, alergie, pasożyty. Najczęściej choroba występuje w okresach wiosenno – letnich. Objawia się silnym świądem, wylizywaniem, czy drapaniem zmienionego miejsca. Pojawia się zaczerwienienie, wysięk zapalny, oraz bolesność. Zmiana na skórze z biegiem czasu rozszerza się koncentrycznie. Leczenie polega na stosowaniu leków przeciwalergicznych, antybiotyków, oraz toalecie rany i ochronie przed dalszym lizaniem czy drapaniem. Kardiomiopatia rozstrzeniowa Kardiomiopatia rozstrzeniowa to choroba, która ma podłoże genetyczne. Polega na osłabieniu mięśnia sercowego, wraz z jego ścieńczeniem i zwłóknieniem. Objawy towarzyszące kardiomiopatii rozstrzeniowej to: osowiałość, kaszel, powiększenie obrysu brzucha, na skutek zbierającego się tam płynu nietolerancja wysiłkowa, omdlenia, utratę apetytu i wychudzenie, przyspieszenie oddechów i duszność, a w zaawansowanych przypadkach obrzęk płuc. Serce ma ścieńczałą ścianę, mięsień sercowy ma obniżoną kurczliwość, cała sylwetka serca jest powiększona, na zdjęciu rtg serce jest okrągłe. Często chorobie towarzyszą zaburzenia rytmu serca (migotanie przedsionków). Rozpoznanie potwierdza się badaniem rtg, EKG oraz echo serca. W leczeniu kardiomiopatii rozstrzeniowej stosuje się: leki moczopędne, leki rozszerzające naczynia krwionośne, leki zwiększające kurczliwość mięśnia sercowego, leki przeciw arytmiczne. Warto suplementować L – karnitynę, a także nienasycone kwasy tłuszczowe. Chorobę leczy się do końca życia. Niestety często w przebiegu choroby może dojść do tzw. nagłej śmierci sercowej, na skutek zaburzeń rytmu serca. Dysplazja stawu biodrowego Dysplazja stawu biodrowego, czyli jego wadliwe ukształtowanie. Choroba, na którą wpływ mają predyspozycje genetyczne, a także: żywienie, tryb życia i aktywność fizyczna, tempo wzrostu. Objawy mogą pojawiać się już u szczeniąt, a także u psów starszych – w zależności od tego, jak duże zmiany są w stawie biodrowym. Wśród objawów dysplazji wyróżnić można: niechęć do poruszania się, sztywny chód, nienaturalne ustawienie kończyn w chodzie, bolesność, rzadko jest to kulawizna. Leczenie może być zachowawcze – czyli zmiana trybu życia i żywienia, oraz chirurgiczne – i tu również w zależności od stopnia, oraz wieku psa dobierana jest odpowiednia metoda. Przerost pochwy Przerost pochwy to choroba spowodowana nadmierną produkcja estrogenów, na skutek których dochodzi do przerostu nabłonka pochwy. Objawia się powiększeniem warg sromowych, oraz dochodzi do wystawania z nich błony śluzowej pochwy, a czasem nawet wypadnięcia jednej ze ścian pochwy. Szybko pojawia się obrzęk tej okolicy i może dochodzić do wtórnych urazów. Leczenie polega na chirurgicznej korekcji wypadniętej pochwy, suki dotknięte ta choroba należy wysterylizować. Niedorozwój nerwu wzrokowego Niedorozwój nerwu wzrokowego to choroba tła genetycznego, wrodzona. W zaawansowanym stadium może prowadzić do ślepoty. Może dotykać jednego oka, lub obu oczu. Rozpoznanie stawia się na podstawie badania okulistycznego – pomniejszona jest tarcza nerwu wzrokowego. Brak leczenia. Skręt żołądka Skręt żołądka polega na nagromadzeniu się gazów w żołądku (ostre rozszerzenie), z jego skrętem lub nie. Objawia się początkowo niepokojem, odruchem wymiotnym, zianiem, powiększeniem obrysu brzucha. Stan psa pogarsza się bardzo szybko i bardzo często dochodzi do wstrząsu. Należy niezwłocznie udać się do lekarza weterynarii. Leczenie jest bardzo trudne i często mimo podjętego leczenia nie udaje się uratować zwierzęcia. Polega na ustabilizowaniu pacjenta i wykonaniu zabiegu chirurgicznego. Nieleczony skręt żołądka zawsze kończy się śmiercią. Bardzo często towarzyszy innym chorobom, np. niedoczynności tarczycy. Czy warto zdecydować się na bernardyna? Czy warto zdecydować się na bernardyna? Bernardyny to doskonałe psy rodzinne, a także stróże domu. Zupełnie nie nadają się jednak do trzymania w mieszkaniu. Nie nadają się również dla osób ceniących idealny porządek – dużo się ślinią, gubią sporo włosa. To odpowiedni pies dla osób mieszkających w domu z ogrodem, nie powinno się go zamykać w kojcu, lubi towarzystwo swoich domowników. Toleruje inne psy i koty, jeżeli był od małego socjalizowany z nimi. Jest bardzo delikatny i opiekuńczy w stosunku do dzieci, ale ze względu na swoje gabaryty, należy kontrolować jego zabawę z dziećmi, aby niechcący nie zrobił im krzywdy. Utrzymanie bernardyna jest dość kosztowne, dużo je i powinien dostawać karmę o wysokiej jakości składzie. Również opieka weterynaryjna może być kosztowna, ponieważ psy te, ze względu na swój ciężar ciała, często miewają kłopoty ze stawami, dlatego decydując się na tę rasę należy mieć to na uwadze. Duże psy to duży obowiązek. Potrzebują przestrzeni i długich spacerów. To zwierzęta, które są silne, energiczne, wierne i bardzo wytrzymałe. Rasy dużych psów, które uwielbiają aktywnie spędzać czas, to np. labrador, bernardyn, aidi, dog niemiecki czy mastif angielski. Duże psy to duży obowiązek. Potrzebują przestrzeni i długich spacerów. To zwierzęta, które są silne, energiczne, wierne i bardzo wytrzymałe. Rasy dużych psów, które uwielbiają aktywnie spędzać czas, to np. labrador, bernardyn, aidi, dog niemiecki czy mastif angielski. Wśród ras dużych, znajdziemy psy obronne, stróżujące, pasterskie, sportowe, myśliwskie, ratownicze, służbowe oraz te, które doskonale sprawdzają się jako pomocnicy i asystenci osób niepełnosprawnych. Kasia gotuje z jajka faszerowane 1. Aidi (inne nazwy tej rasy to: pies z atlasu, chien de l'atlas, atlas sheepdog, atlas mountain hound, atlas dog). Masa ciała: 25 – 35 kg Wysokość: 50 – 65 cm Aidi ma półdługą sierść, tworzącą coś na kształt lwiej grzywy w okolicy szyi i gardła. Ta piękna i gęsta szata chroni go zarówno przed wysokimi, jak i bardzo niskimi temperaturami. Aidi ma bardzo różnorodne umaszczenie, które może przybierać barwy jednolite i bardzo jasne (piaskowa, biała, biało-płowa) lub łaciate, najczęściej biało-czarne. Ma puchaty, długi i lekko zakręcony ogon i mięciutkie, oklapnięte uszy. Aidi jest niezwykle czujny i nieufny. Ma silny instynkt obronny, dlatego idealnie sprawdza się jako pies pasterski i stróżujący. To pies mało tolerancyjny w stosunku do obcych. Jest bardzo inteligentny, ruchliwy, energiczny i silny. 2. Bernardyn Masa ciała: 55 – ponad 100 kg Wysokość: 60 – 90 cm Bernardyn ma bardzo muskularną i silną sylwetkę, co dodatkowo podkreśla jego imponujący wzrost. Dzięki temu doskonale sprawdza się w roli ratownika i stróża. Najczęściej spotykane umaszczenie bernardyna to duże rudo-brązowe łaty na białym tle. Przy pysku sierść przybiera intensywniejsze odcienie powodując, że czasem jest on czarny. Rasa ta dzieli się na dwa rodzaje: krótko i długowłosy. Bez względu na odmianę jest to pies bardzo radosny i skory do zabawy (bez względu na wiek). Odpowiednio wychowany i ułożony bernardyn to bardzo posłuszny i wierny towarzysz. Ponadto jest przyjacielski, inteligentny, czujny, szybko się uczy, ale bywa również nieufny, szczególnie wobec obcych. 3. Labrador retriever Masa ciała: 25 – 30 kg Wysokość: 54 – 60 cm Labrador ma dużą, idealną do głaskania głowę, oklapnięte, miękkie uszy i długi, łukowato zakrzywiony do góry ogon. Jego średniej długości, miękka sierść najczęściej ma kolor biszkoptowy lub czarny. Najrzadziej spotykane retrievery, to te koloru ciemno-brązowego. Bywa łakomy, przez co ma dużą skłonność do nadwagi, szczególnie gdy ma mało ruchu. Bardzo charakterystyczną cechą tej rasy psa, jest jego odporna na wodę szata. Duża ilość łoju pokrywającego sierść czyni ją nieprzemakalną. Ten wytrzymały pies, znakomicie sprawdza się w różnego typu pracach, takich jak np. ratownictwo i asysta osób niepełnosprawnych. Jest żywiołowy, lubi się bawić, doskonale aportuje. Labrador retriever to idealny zwierzak dla dzieci, ponieważ wykazuje bardzo dużo cierpliwości w kontaktach z nimi. Częstymi schorzeniami występującymi u dużych i bardzo dużych ras, są różnego typu schorzenia i zwyrodnienia stawów. W związku z tym trzeba dbać, by pies miał dużo ruchu, nie był przekarmiany i otyły. Twój kot nie wychodzi z domu? Koniecznie zobacz, jak wybrać i ulokować w domu kuwetę dla kota. Nosówka u psa to groźna choroba. Poznaj przyczyny, objawy i leczenie nosówki u psa. Wiesz, że z kotem można spacerować podobnie jak z psem? Sprawdź, jak wybrać szelki dla kota. Pies - porady, newsy i ciekawostkiRasy psów Inne nazwy: St. Bernhardshund, Bernhardiner, bernard Bernardyn jest molosem w typie górskim, charakteryzuje się masywną budową ciała. Z uwagi na swoje pochodzenie i predyspozycje jest świetnym psem stróżującym. Na co dzień to bardzo spokojny czworonóg, który doskonale czuje się towarzystwie innych psów. Akceptuje także się na zakup lub adopcję bernardyna, należy jednak pamiętać, że jego utrzymanie psa tej rasy jest dość kosztowne. Na szczęście poniesione wydatki rekompensują wierność i przywiązanie pupila, które czynią z niego wiernego towarzysza, szczerze oddanego wszystkim członkom rodziny. Bernardyn © Shutterstock Podstawowe informacje o bernardynie Pochodzenie i historia Historia bernardynów sięga prawdopodobnie czasów starożytnych. Ich przodkami były dogi tybetańskie. Kiedy psy te dotarły do Europy, zaczęto krzyżować je z miejscowymi rasami, zapoczątkowując w ten sposób rasy psów pasterskich, z których wywodzą się bernardyny. Czworonogi te kojarzone są głównie jako górskie psy ratownicze – faktycznie tę funkcję pełniły już w XVII i XVIII wieku. Obecnie są głównie psami zaprzęgowymi oraz do towarzystwa. Wygląd Wysokość w kłębie Bernardyn Suka : pomiędzy 65 i 80 cm Pies : pomiędzy 70 i 90 cm Waga Suka : pomiędzy 50 i 75 kg Pies : pomiędzy 55 i 90 kg Maść Zazwyczaj trójkolorowa: biel, brąz i mahoń. Rodzaj szaty Długość włosa: krótki i gęsty – odmiana krótkowłosa długi prosty lub falowany – odmiana długowłosa Rodzaj sierści: krótka lub długa gęsta błyszcząca Kolor oczu Oczy są ciemnobrązowe lub orzechowe. Brązowe Opis Bernardyn to pies o imponujących rozmiarach, energiczny i muskularny. Jego czaszka jest masywna i szeroka, lekko wypukła. Skóra na czole tworzy grube i wyraźne fałdy, które zbiegają się w kierunku przedniej zmarszczki. Średniej wielkości, głęboko osadzone oczy nadają psom tej rasy inteligentny i przyjazny wyraz. Uszy bernardyna są obwisłe, a ogon długi i ciężki. Ciekawostki Obecnie o wiele częściej występują bernardyny długowłose, które w porównaniu z krótkowłosymi są większe, a to dzięki domieszce krwi nowofundlanda. Pierwsze bernardyny były o wiele mniejsze i bardziej zwinne niż obecne osobniki. Odmiany bernardyn krótkowłosy bernardyn długowłosy Bernardyn - charakter Czuły Bernardyny charakteryzują się spokojnym usposobieniem. Potrafią być niezwykle czułe i opiekuńcze w stosunku do swoich właścicieli. Lubią pieszczoty i potrzebują częstego kontaktu z domownikami. Lubi zabawę Bernardyn – wbrew pozorom – jest dość aktywny i lubi się bawić. Trzeba jednak pamiętać, że to on powinien decydować o ilości ruchu, który jest mu potrzebny. Nie można zmuszać psa do forsownych treningów, gdyż nadmierna aktywność fizyczna może mieć negatywny wpływ na jego zdrowie. Spokojny Bernardyn jest psem bardzo spokojnym i zrównoważonym. Trudno wymusić na nim zachowania agresywne. Jeśli będzie zaczepiany przez inne zwierzę lub człowieka, początkowo zignoruje przeciwnika. Gdy to nie pomoże, potrafi się skutecznie bronić. Łowca Bernardyn nie jest ani dobrym łowcą ani myśliwym. Ze względu na łagodne usposobienie nie nadaje się na towarzysza polowań. Bernardyn od samego początku był wykorzystywany przede wszystkim do stróżowania, opieki i dotrzymywania towarzystwa. Strachliwy/nieufny wobec obcych Bernardyny zachowują się raczej spokojnie w stosunku do obcych, nie są bojaźliwe, choć mogą być nieufne. Należy pamiętać, że w sytuacjach zagrożenia, zmuszone do obrony, mogą zachowywać się agresywnie, co przy ich wielkości może mieć poważne konsekwencje dla intruza. Niezależny Bernardyn jest niezależny, co nie oznacza, że nie może być psem posłusznym. Będzie, ale pod warunkiem, że już jako szczeniak zostanie poddawany szkoleniu pod okiem doświadczonego instruktora. Gdy zaniedbamy jego wychowanie, musimy liczyć się z tym, że może stać się trudny w ułożeniu. Zachowanie Znoszenie samotności Charakter bernardyna cechuje się przede wszystkim silną potrzebą kontaktu z ludźmi. Dlatego pies nie nadaje się do życia w samotności i źle ją znosi. Posłuszny / łatwo się uczy Bernardyn jest bardzo inteligentnym psem, skorym do zabawy, co można wykorzystać w trakcie nauki posłuszeństwa metodami pozytywnymi. Dobrze wychowany pies, pomimo swojej niezależności, będzie oddany i posłuszny. Szczekliwy Szczekanie jest dla tego psa skutecznym sposobem zniechęcania nieproszonych gości przed wejściem do domu. Bernardyn szczeka najczęściej w sytuacjach zagrożenia i do tego bardzo głośno. Warto wiedzieć, że jego warczenie przypomina ryk lwa. Skłonność do ucieczek Ze względu na spokojne i zrównoważone usposobienie psy tej rasy nie wykazują skłonności do ucieczek – tym bardziej, że mocno przywiązują się do swoich właścicieli. Oczywiście nie oznacza to, że można je puszczać wolno bez kontroli. Koniecznie należy ćwiczyć z nimi naukę przychodzenia na zawołanie. Skłonność do niszczenia Bernardyny nie mają tendencji do niszczycielskich zachowań, ale są to prawdziwe olbrzymy, które dodatkowo mocno się ślinią. Dlatego trzymając psa w domu, trzeba mieć na uwadze, że sprzęty domowe, a zwłaszcza meble, mogą ulec zniszczeniu, nawet jeśli nie będzie to celowe działanie psa. Łakomczuch Bernardyn je sporo. Ze względu na podatność na choroby układu pokarmowego, w tym na skręt żołądka, jego dieta powinna być zbilansowana, właściwie dostosowana do jego indywidualnych potrzeb – najlepiej omówić ją z lekarzem weterynarii. Pies stróżujący Bernardyn był wychowywany na psa stróżującego. Te cechy pozostały w nim do dziś. Bernardyn ma w sobie cechy opiekuńcze, które wykazuje zarówno względem innych zwierząt, jak i ludzi, ale wobec obcych jest nieufny i na pewno będzie sygnalizował ich pojawienie się. Pierwszy pies Bernardyn nie jest trudnym psem w ułożeniu, a do tego jest wyjątkowo łagodny i przyjacielski, ale mimo wszystko trudno polecać go jako pierwszego psa. Nie chodzi tu o kwestię charakteru i predyspozycji tego czworonoga, ale o jego potężną masę. Dorosłe osobniki mogą ważyć nawet 100 kg. Ktoś, kto do tej pory nie miał do czynienia z psem, może mieć pewne trudności z codzienną opieką nad tak wielkim pupilem. Nie wiesz, którą rasę psa wybrać? Pomożemy Ci znaleźć rasę odpowiadającą Twoim oczekiwaniom i trybowi życia. Tryb życia Bernardyn w mieszkaniu Bernardyny raczej nie nadają się do niewielkich mieszkań w bloku, głównie ze względu na swój rozmiar. Najlepiej będą się czuły na większej przestrzeni – oczywiście pod warunkiem, że będą miały stały kontakt z człowiekiem. Potrzebuje ruchu i ćwiczeń Bernardyny cechują się średnią aktywnością. Należy zapewnić im codzienne spacery, jednak bez nadmiernego wysiłku, który mógłby negatywnie wpłynąć na kondycję ich stawów. Podróże/łatwość przewożenia Ze względu na spore rozmiary psa, podróż z bernardynem może być dość trudna lub nawet niemożliwa niewielkich rozmiarów samochodem osobowym. Współżycie z innymi Bernardyn i koty Bernardyny są tolerancyjne wobec innych zwierząt, także kotów, i najczęściej żyją z nimi w przyjaźni. Bernardyn i psy Psy należące do tej rasy wykazują dużą tolerancję w stosunku do innych psów. Nie atakują ich, nie wchodzą z nimi w konflikty. Bernardyn i dzieci Bernardyn, ze względu na swoje usposobienie, wykazuje przyjazny stosunek wobec dzieci w każdym wieku. Jednak jego zabawa z nimi, chociażby ze względu na wielkość psa, zawsze powinna odbywać się pod kontrolą odpowiedzialnych dorosłych. Bernardyn i osoby starsze Bernardyn jest równie przyjacielski i opiekuńczy w stosunku do osób starszych, ale raczej nie nadają się one na jego wyłącznych opiekunów ze względu na to, że jest niezwykle silny i duży. Powinien być pod nadzorem osób silnych i sprawnych. Bernardyn - cena Cena za szczenię bernardyna z rodowodem waha się w granicach 2500 – 4500 złotych. Bernardyn - pielęgnacja Pielęgnacja bernardyna nie jest szczególnie wymagająca. Pamiętać jednak należy o regularnym szczotkowaniu jego sierści – przynajmniej raz w tygodniu. Linienie Utrata sierści u tej rasy jest umiarkowana, ale jak u wielu innych psów wzmaga się wiosną i jesienią – wtedy trzeba czesać je codziennie. Żywienie Jest to jedna z najszybciej rosnących ras psów. Szczeniak bernardyna, który waży ok 600 g w ciągu dwóch lat potrafi przytyć do 90kg! Dieta bernardyna powinna być zbilansowana. Najlepiej jeśli będzie bogata w glikozaminy i chondroityny. Bernardyny jedzą sporo, dlatego dzienną porcję warto podzielić na kilka mniejszych posiłków. Może być to jeden mniejszy posiłek rano i drugi, bardziej obfity wieczorem. Warto zapewnić temu dużemu psu specjalne miski na podwyższeniu, aby było mu łatwiej jeść, bez konieczności schylania się do ziemi. Zdrowie Długość życia Bernardyny żyją około 8-10 lat. Odporność/wytrzymałość Jest to pies silny i odporny fizycznie, ale wrażliwy na niektóre choroby. Odporność na upały Odporność bernardyna na wysokie temperatury jest raczej niska, ze względu na obfitą sierść. W czasie upałów trzeba zapewnić psu odpowiednią ilość wody, możliwość odpoczynku cieniu, a na spacery zabierać wcześnie rano lub późnym wieczorem. Odporność na zimno Sierść zarówno krótko, jak i długowłosych bernardynów zapewnia im dobrą ochronę przed zimnem. Nie bez kozery, psy te są wykorzystywane w ratownictwie górskim. Skłonność do tycia Łakome i niezbyt skłonne do ruchu, psy tej rasy wykazują dużą skłonność do tycia. Częste choroby Bernardyny krótkowłose i długowłose Bernardyny krótkowłose to rasa pochodząca prawdopodobnie od Mastifów. Początkowo ludzie hodowali je do pracy w trudnych, górskich terenach. Dzięki wrodzonej odporności na niskie temperatury bernardyny krótkowłose doskonale sprawdzały się w tych warunkach. Charakteryzują się gęstym włosem okrywowym, który gładko przylega do ciała. Pies ma obfity podszerstek i ogon pokryty gęstym włosem. Bernardyn długowłosy to młodszy krewny krótkowłosej odmiany. Rasa została wyhodowana na skutek skrzyżowania bernardyna krótkowłosego z Nowofundlandem i obecnie jest bardziej popularna. Odmiana długowłosa wyróżnia się półdługim, prostym lub lekkofalowanym włosem okrywowym. Na przednich kończynach długi włos tworzy pióra. Hodowla Bernardyna Początkowo bernardyny były hodowane jedynie przez mnichów. Ich psi przyjaciele doskonale sprawdzali się w górach, ratując ludzi i towarzysząc w długich wędrówkach. Obecnie decydując się na kupno bernardyna najlepiej skierować się do profesjonalnej placówki. Kupując bernardyna z hodowli właściciel może mieć pewność, że szczeniak wyrośnie na psa o pożądanych cechach charakteru i wyglądzie. Rodowód jest również gwarancją braku pokrewieństwa między rodzicami, a co za tym idzie, mniejszym prawdopodobieństwem wystąpienia wad genetycznych. Jeśli właściciele pragną prezentować swojego pupila na wystawach, dokument ten jest koniecznością. W przypadku niezarejestrowanych hodowli bernardyna istnieje niewielkie ryzyko, że pies okaże się mieszańcem, ponieważ wielkość tych psów utrudnia łączenie ich z innymi rasami. Zaletą takiego zakupu jest niższa cena, jednak należy pamiętać, że szczenię może być bardziej obciążone chorobami genetycznymi wynikającymi z niewłaściwego doboru rodziców. Przy zakupie pupila należy pamiętać o odebraniu od hodowcy książeczki zdrowia, w której powinny być wypisane ewentualne choroby, które przeszedł oraz zabiegi wraz z danymi weterynarza, który je przeprowadził. Warto również zapytać o karmę, jaką karmiono czworonoga i o ewentualne uczulenia, które zdążyły wystąpić. Cena Cena bernardyna waha się między 2500 zł a 4500 zł. Profesjonalne hodowle często wymagają wcześniejszego zamówienia psa, zanim szczenięta się urodzą. Spokojny i zrównoważony charakter to cechy, które zdecydowanie wyróżniają tę rasę. Bernardyn będzie łagodnym i oddanym właścicielowi przyjacielem, doskonale sprawdzając się jako pies rodzinny. Czworonóg potrzebuje bliskiego kontaktu z ludźmi i sporej ilości uwagi, dlatego odradza się kupno bernardyna ludziom, którzy dużo podróżują i mają napięty grafik. Jego ogromną zaletą jest fakt, że przywiązuje się do wszystkich domowników, nie wyróżniając żadnego z nich. Charakter bernardyna pozwala na dopuszczanie go do dzieci, wobec których jest łagodny i wyjątkowo delikatny. Należy jednak pamiętać, aby nie zostawiać go samego z najmłodszymi członkami rodziny, ponieważ ze względu na swój rozmiar może on niechcący wyrządzić krzywdę. Bernardyny akceptują również innych czworonożnych członków rodziny, podobnie jak psy spotkane na ulicy. Zaczepione, najprawdopodobniej będą ignorować awanturników, a dopiero gdy to nie pomoże, zaczną się bronić. Pies dobrze sprawdzi się również w roli stróża. Jego masywny wygląd budzi respekt w obcych osobach. Bernardyny dobrze wyczuwają wrogie nastawienie ludzi i rzadko wykazują się nieuzasadnioną agresją. Doskonały węch i zmysł obserwacji pozwalają mu czujnie pilnować całej posesji. Pomimo spokojnego charakteru bernardynów, ich ogromna postura sprawia, że potrzebują dużej przestrzeni. Pies najlepiej czuje się w domach z dużym ogrodem. Może mieszkać w kojcu, jednak właściciele muszą pamiętać o zapewnieniu mu dużej ilości kontaktów z człowiekiem. Wbrew pozorom bernardyny to psy charakteryzujące się wigorem i dużą chęcią do różnego rodzaju zabaw. Najlepiej jest jednak pozwalać psu dawkować ruch samodzielnie, tak by nie nadwyrężał swoich stawów – jest to szczególnie ważne w przypadku szczeniąt i młodych bernardynów. Używanie różnego rodzaju akcesoriów do zabawy, takich jak liny do ciągnięcia i piłki, zdecydowanie zbliży do siebie psa i właścicieli. Przy zakupie należy przede wszystkim zwrócić uwagę na materiał, z jakiego wykonano przedmiot i wybrać ten najtrwalszy. Dając gumowe piłeczki szczeniakom dobrze jest co jakiś czas skontrolować stan zabawki i upewnić się, że pupil nie połknął fragmentu. Opis rasy Bernardyny mają zwykle od 70 do 90 cm w kłębie w przypadku samców, a 65-80 cm w przypadku suk. Dojrzałość płciową osiągają kończąc 3 lata. Zwykle dożywają 8-10 roku życia. Maść, w jakiej występuje bernardyn, to tricolor, który wyróżnia się przewagą brązu, bieli i mahoniu. Klatka piersiowa jest biała, podobnie jak szyja, elementy kufy, kończyn i końcówka ogona. Dodatkowo uszy charakteryzują się czarnym odcieniem, a wokół oczu znajdują się ciemne obwódki. Psy rasy bernardyn nie wymagają wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Psa nie powinno się strzyc ani fryzować. Czesanie kilka razy dziennie i częste kąpiele mogą zaszkodzić jego delikatnej skórze. Najlepiej wyczesywać sierść pupila raz w tygodniu, używając do tego grzebienia z długimi zębami lub szczotki z kolcami zakończonymi gumowymi kuleczkami, aby zabieg nie sprawiał psu bólu. Bernardyny często borykają się z problemem kołtunów za uszami, które powstają na skutek drapania. Zaleca się jak najszybsze ich usuwanie, żeby nie przeszkadzały psu i nie prowokowały do częstszego drapania, które może doprowadzić do ran i stanów zapalnych skóry. Bernardyny – waga Waga bernardyna sięga nawet do 100 kg i jest uzależniona od płci oraz ogólnych wymiarów ciała. Szczeniaki Przed zakupem szczeniaka rasy bernardyn warto podpytać hodowcę o jego cechy charakteru. Taka wiedza pozwoli się przygotować na odpowiednie wychowanie zwierzęcia od najmłodszych lat. Szkolenie bernardyna najlepiej rozpocząć już z 3 miesięcznym szczeniakiem. Nauka powinna obejmować podstawowe komendy, takie jak siadanie i chodzenie na luźnej smyczy. W trakcie tresury między psem a właścicielem wytwarza się więź, a szczeniak bernardyna zaczyna dobrze kojarzyć obecność właściciela. Szczenięta warto również przyzwyczajać do zabiegów higienicznych. Zaleca się nagradzanie psa parę razy w tygodniu za obejrzenie ucha czy łapy. Kiedy czworonóg skojarzy zachowania właściciela z jedzeniem, nie będzie się buntował podczas ewentualnego leczenia. Takie zabiegi będą procentować w przyszłości, kiedy bernardyn osiągnie swoje dojrzałe rozmiary i rozpoczęcie szkolenia w tym zakresie może sprawić właścicielowi trudność. Bardzo ważnym momentem w trakcie tresury szczenięta bernardyna jest przyzwyczajanie do kagańca. Właściciel powinien przygotować się na to, że oswajanie zwierzęcia z tym urządzeniem może potrwać sporo czasu, dlatego należy uzbroić się w cierpliwość i łagodnie traktować swojego psiego przyjaciela. Najlepiej użyć do tego smakołyków i za każde wsadzenie pyska do kagańca nagradzać pupila. Młode bernardyny szybko rosną i przybierają na wadze, dlatego bardzo ważne jest nauczenie pupila już we wczesnym wieku, że gryzienie zabawek a niszczenie innych przedmiotów czy łapanie rąk właściciela to dwie różne rzeczy. Tutaj przydatna okaże się komenda “nie ruszaj”. Ogromną zaletą rozpoczęcia szkolenia w młodym wieku jest nie tylko niewielka waga psa, ale również jego ogromna chęć do nauki i zabawy. Warto wykorzystać energię bernardyna i sprawić, by posłuszeństwo kojarzyło mu się z pozytywnymi doznaniami. Bernardyn – umiejętności Niezwykła wytrzymałość i spokojne usposobienie początkowo były wykorzystywane przez mnichów. Z czasem zauważono również ich niezwykłą umiejętność wyczuwania zbliżających się lawin i zmysł orientacji w terenie. Obecnie psy te nie są już wykorzystywane w ratownictwie, zastąpiły je lżejsze owczarki. Ich ogromną zaletą jest inteligencja i zrównoważony sposób bycia. Dziś umiejętności bernardyna są przede wszystkim cenione przez rodziny, których jest członkiem. Zdrowie bernardynów Choroby spotykane u bernardynów najczęściej związane są z ich budową i ciężarem ciała. Do częstych problemów zalicza się także: dysplazję stawów biodrowych, osteochondrozę stawu ramiennego oraz rozszerzenia i skręty żołądka. Aby zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia skrętu żołądka, należy pamiętać o zachowaniu dłuższych przerw między posiłkiem a spacerem. Psom zdarzają się również wady powiek, takie jak stany zapalne trzeciej powieki. Zagrożeniem zdrowia bernardyna może być również obniżona odporność, która uwidacznia się wadami struktury immunologicznej i łatwiejszym zapadaniem na choroby. Bardzo szybkie tempo wzrostu w młodym wieku może doprowadzić do problemów z kośćcem, dlatego niezwykle ważne jest zapewnienie psu właściwego pożywienia i odpowiedniej ilości ruchu. Zaleca się zwracanie uwagi na częste drapanie się w uszy, ponieważ może to być oznaką stanów zapalnych. Jeśli pies często sięga łapą do ucha, należy sprawdzić, czy nie ma w nim jakiegoś ciała obcego lub wydzieliny, która może świadczyć o złym stanie zdrowia bernardyna. Ciekawostki Jako ciekawostkę o bernardynach warto wspomnieć jednego z najpopularniejszych przedstawicieli tej rasy, jakim był Barry. Czworonóg ratował ludzi na przełęczy św. Bernarda, a niektóre źródła podają, iż udało mu się ocalić nawet 100 osób. Dziś możemy składać hołd dzielnemu ratownikowi przy jego pomniku postawionym w Cimetière des Chiens. W kreskówkach i tradycyjnych filmach animowanych bernardyny przedstawiano z wiszącą u szyi beczułką z brandy. Alkohol miał pomagać ofiarom lawin, które piły go, by utrzymać właściwą temperaturę ciała, zanim dotarli do nich ratownicy. Prawdopodobnie wizerunek ten jest tylko legendą, ponieważ nie znaleziono żadnych zapisków sugerujących, że bernardyny rzeczywiście były wyposażone w małe pojemniki z alkoholem. Stworzenie tego stereotypu przypisuje się malarzowi Edwinowi Landseerowi, który umieścił bernardyny na jednym ze swoich obrazów. Bernardyn cieszy się ogromną sympatią na całym świecie. Od 1887 roku bernardyn jest symbolem narodowym Szwajcarii, a we włoskiej miejscowości Etroubles odbywa się wystawa tej rasy, która przyciąga wielu miłośników tych zwierząt. Karmy dla psów rasy Bernardyn Bernardyn to olbrzym o łagodnym charakterze. Ze sławnym Barrym, któremu przypisuje się uratowanie ponad 40 osób spod lawin, dzisiejszy Bernardyn nie ma już wiele wspólnego. Jest zbyt ciężki i zbyt masywny, by nadawać się na psa lawinowego. U legendarnego olbrzyma zachowała się jednak do dziś wrodzona gotowość niesienia pomocy, przyjazne usposobienie i miłość do dzieci. Charakter Bernardyn ma serce tak wielkie, jak cała jego postura. Jego słynne przyjacielskie usposobienie oraz miłość do najmłodszych czynią go – pomimo jego wielkości – popularnym psem rodzinnym, odnajdującym się także w domach z małymi dziećmi. Jest spokojny i nieprędko daje się wyprowadzić z równowagi. Jest jednocześnie wrażliwy i bardzo potrzebuje bliskiego kontaktu ze swoją ludzką rodziną. Życie na łańcuchu przy budzie lub w klatce byłoby dla towarzyskiego Bernardyna prawdziwą męczarnią. Szuka on bowiem nieustannie bliskości przede wszystkim swojego właściciela, u którego boku wiernie stoi, ochraniając go. Niezawodność, czujność i (umiarkowany) zmysł obronny czynią z niego godnego zaufania psa stróżującego. Agresję okazuje bardzo rzadko, gdyż z reguły nie jest to po prostu konieczne z racji jego imponujących rozmiarów – kto chciałby się mierzyć z wyrośniętym Bernardynem? Jego siły nie można bagatelizować – Bernardyn jest chętny do zabawy i lubi pieszczoty, może z łatwością przewrócić małe dziecko, jeśli będzie chciał je do nich sprowokować. By skierować jego siłę na dobre tory, konieczny jest konsekwentny trening i odpowiednie wychowanie – w końcu Bernardyny znane są również ze swojej upartości. W rodzinie powinien zaznać poza nieodzownym wychowaniem przede wszystkim miłości i uwagi, wówczas okazuje się być posłusznym i wiernym kompanem. Wygląd Samce rasy Bernardyn osiągają wysokość w kłębie do 90 cm i wagę ciała do 80 kg, i tym samym należą do największych i najcięższych ras psów na świecie. Także suczki imponują swoimi rozmiarami – osiągają do 80 cm w kłębie. Masywna głowa, silna szyja i korpulentna sylwetka nadają tej rasie przykuwającego uwagę wyglądu, który niektórych może przyprawić o drżenie nóg – oczywiście jedynie do momentu, w którym ten łagodny olbrzym nie uzewnętrzni swojej przyjaznej natury. Dziś spotkać można Bernardyny zarówno długo-, jak i krótkowłose, które niegdyś występowały wyłącznie. Wariant długowłosy cechuje po prawdzie sierść średniej długości, jest ona gęsta i leży gładko przy ciele. W standardzie rasy zezwala się na lekkie falowanie sierści. Ten wariant się bardziej rozpowszechniony wśród właścicieli. Umaszczenie sierści jest białe z czerwonobrązowymi schematami w różnych odcieniach lub odwrotnie – czerwonobrązowe z bielą występującą na klatce piersiowej, na szyi, tworząc kryzę, na kufie, kończynach i końcu ogona. Pożądane są także symetryczne czarne plamy wokół oczu oraz czarne zabarwienie uszu. © Grigorita Ko / Historia Historia rasy Bernardyn ściśle związana jest ze schroniskiem położonym w Wielkiej Przełęczy św. Bernarda na granicy Włoch i Szwajcarii. Według legendy schronisko to założył około roku 980 święty zakonnik augustianin Bernard z Menthon. Przełęcz św. Bernarda, wówczas nazywana Mont Joux, była częścią ważnego szlaku handlowego i drogą pielgrzymek. Od XVII wieku żyjący tam mnisi hodowali te dużych rozmiarów psy stróżujące i ratownicze górskie. Bernardyny znane były przede wszystkim jako psy lawinowe, które ratowały prawdopodobnie życie mnóstwa osób. Ogólnoświatową sławę rasa ta zyskała za sprawą do dziś owianego legendą Barry’ego, który w schronisku św. Bernarda żył w latach 1800-1812. Według legendy Barry uratował życie czterdziestu zasypanym przez lawinę osobom. Historia o tym, jak Barry budził małego chłopca, liżąc go po twarzy, dzięki czemu chłopiec był w stanie usiąść na jego grzbiecie, a potem zaniósł go do schroniska, jest wprawdzie niepotwierdzona, ale zapewniła rasie sławę na skalę światową. Tak samo niepewne, jak historia o Barrym, jest pochodzenie rasy Bernardyn. Niektórzy kynolodzy widzą przodków tej rasy w rzymskich molosach, które przed dwoma tysiącami lat dotarły do Alp z legionami Cezara; inni wierzą w pokrewieństwo z azjatyckim Mastifem tybetańskim. Żadnej z teorii nie przypisuje się stuprocentowej pewności – nie do zaprzeczenia jest jednak pokrewieństwo Bernardyna z innymi rasami dogowatymi. Pewne jest, że te niegdyś niezastąpione psy lawinowe, dziś nie wykazują już wielu podobieństw do dawnego typu rasy. Dawniej krótkowłose i znacznie bardziej zwinne psy z przełęczy św. Bernarda swoją dzisiejszą masę i długie włosie zyskały najprawdopodobniej w połowie XIX wieku, kiedy to po raz pierwszy zostały skrzyżowane z Nowofundlandami. Bernardyny przestały mieć wówczas zastosowanie jako psy użytkowe i zaczęły być sprzedawane jako luksusowe psy rodzinne. Dziś ten szwajcarski pies narodowy jest w pierwszej linii właśnie psem rodzinnym lub w pojedynczych przypadkach stróżującym. © Евгения Шихалеева / Hodowla i zdrowie Do 2005 roku w schronisku na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda hodowane były psy rasy Bernardyn. Dziś hodowlę prowadzi dalej szwajcarska fundacja „Barry du Grand-St-Bernard“. Kiedy w połowie XIX wieku rozpoczęto planowaną hodowlę i wielu miłośników Bernardynów rozpoczęło własną działalność z tym związaną, koncentrowano się jeszcze na typie krótkowłosym. Za twórcę współczesnej hodowli Bernardynów uważa się Heinricha Schumachera z Hollingen nad Bernem. W 1867 roku jego krótkowłosi podopieczni o imionach Sultan i Favorite zostali odznaczeni złotymi medalami na paryskiej wystawie psów. Jednak gdy niedługo po tym coraz więcej młodych hodowców stawiało na typ długowłosy o masywniejszej posturze, Schumacher musiał porzucić swoje starania hodowlane, gdyż odwiedzający wystawy oraz interesujący się kupnem preferowali nowy typ o ciężkiej, kanciastej czaszce i długiej sierści. Standard rasy, do którego przestrzegania zobowiązani są wszyscy hodowcy należący do klubów podległych FCI, zezwala zarówno na wariant długo-, jak i krótkowłosy. Dzięki sprawnej współpracy licznych klubów rasy, należących do FCI, udało się do tej pory wykształcić z Bernardynów zdrowe i wytrzymałe psy. Wprawdzie zdarza się występowanie chorób genetycznych, takich jak na przykład dysplazja stawu biodrowego, na którą cierpią zwłaszcza duże psy właśnie, jednak nie tak często, jak niegdyś. Długość życia Bernardynów wynosi zwykle jednak poniżej 10 lat. U Bernardynów stwierdzane są przede wszystkim problemy z oczami, torbiele ślinowe, cukrzyca, skręt żołądka i rak kości. By uniknąć tych problemów zdrowotnych, należy kupować szczenięta zawsze od profesjonalnego hodowcy, który jest w stanie przedstawić na papierze stan zdrowia wszystkich zwierząt dopuszczanych do hodowli. Ponieważ wymagane szczepienia i badania związane są z niemałymi kosztami dla hodowcy, za zdrowe szczenię Bernardyna z całą potrzebną dokumentacją zapłaci się od 2700 zł. Pożywienie dla Bernardyna Wraz z zakupem zdrowego pieska nie kończą się starania o utrzymanie jego zdrowia. W rękach właściciela pozostaje zadanie, by szczenię wyrosło na zdrowego i zwinnego dorosłego psa. Decydującą rolę odgrywa w tej kwestii wybór odpowiedniego pożywienia. Na pytanie o najlepszą karmę dla Bernardyna nie ma uniwersalnej odpowiedzi – wybór karmy zależy od wielu czynników, takich jak wiek psa, stan jego zdrowia, waga czy poziom aktywności fizycznej. O pomoc w planowaniu diety swojego pupila możesz poprosić hodowcę lub zaufanego weterynarza. Ogólnie rzecz ujmując, karma dla Bernardyna powinna być wyważona, a więc zawierać białka, tłuszcze i węglowodany w odpowiednich proporcjach. Ponadto powinna dostarczać psu wystarczającą ilość elementów śladowych oraz witamin. Przyjęto, że dieta psa powinna składać się w 70% z mięsa, w 20% owoców i warzyw oraz w maksymalnie 10% ze zbóż. Jest to jednak zasada bardzo ogólna. O tym, czy karma ma być mokra, sucha czy świeża, zależy nie tyle od smaków pupila, ile od preferencji właściciela, który musi przecież uwzględnić zakup czy przygotowywanie posiłków dla psa w rytmie dnia – tym bardziej, że porcje posiłków dla Bernardyna nie należą do najmniejszych. Staraj się jednak nie przesadzać w drugą stronę z porcjowaniem posiłków! Wciąż zbyt wiele psów tej rasy cierpi z powodu nadwagi. Zrezygnuj z podawania Bernardynowi zbyt dużej ilości smakołyków, nie karm psa więcej niż 2–3 razy dziennie. Z uwagi na pojawiające się u Bernardynów skręty żołądka, pilnuj także, by pupil zażywał po posiłku chwili odpoczynku. Odkryj nasz asortyment karm dla dużych i olbrzymich psów w sklepie dla psa zooplus! © Elina I / Utrzymanie i pielęgnacja Wydaje się rzeczą oczywistą, że pies wielkości Bernardyna powinien trzymany być wyłącznie w domu, oferującym duży ogród z możliwością poruszania się dla psa. Bernardyn zdecydowanie nie jest materiałem na mieszkańca bloku. Ten przyjacielski olbrzym potrzebuje bliskości swojej ludzkiej rodziny, nie powinien być trzymany w klatce czy na łańcuchu. Należy wziąć pod uwagę fakt, że Bernardyny produkują dużą ilość śliny – plamy na spodniach, fotelach czy dywanie po prostu należą do codziennego życia z psem tej rasy. Bernardynom nie sprzyja częste wychodzenie po schodach oraz śliskie powierzchnie, na których pies może się poślizgnąć – w trosce o stawy i mięśnie pupila należy takich przestrzeni unikać. Dużej potrzeby biegania i szaleństw Bernardyny raczej nie wykazują. Także sporty dla psów są dla tych ciężkich psów z reguły nieodpowiednie. Jednak Bernardyny mimo wszystko wykazują potrzebę przebywania i ruchu na łonie na łonie natury – dłuższe spacery z właścicielem należą do zadań koniecznych. Ważne jest, by przyzwyczajać Bernardyna od szczenięcia do chodzenia na smyczy oraz uczyć go prawidłowego zachowania konsekwentnie, ale i z miłością. Inaczej może się zdarzyć, że mający tendencję do bycia upartym Bernardyn będzie wyprowadzać na smyczy pana, nie odwrotnie. Kwestia pielęgnacji jest w przypadku długowłosego Bernardyna dosyć wymagająca. Nieodzowne jest regularne szczotkowanie oraz kontrolowanie stanu oczu w celu wczesnego rozpoznania i ewentualnego przeciwdziałania ich chorobom, będących częstym problemem u Bernardynów. Dla tych miłośników psów, którzy posiadają bardzo dużo miejsca, sporo czasu oraz niemniej pieniędzy (utrzymanie psa takich rozmiarów nie należy do rzeczy tanich), Bernardyn z całą pewnością będzie niewiarygodnie wiernym, przyjacielskim i oddanym kompanem, który niejednokrotnie zaskoczy właściciela swoją wrażliwością, entuzjazmem i empatią.

pies podobny do bernardyna